9,300 ล้านปอนด์ หรือราว ๆ 4.4 แสนล้านบาท คือจำนวนเงินที่ทางรัฐบาลอังกฤษใช้เพื่อจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2012 ณ กรุงลอนดอน ที่กำลังจะมีขึ้นในวันที่ 27 กรกฎาคมนี้

แน่นอนว่าถ้าอยู่ในสภาวะปกติเม็ดเงินจำนวนนี้นับว่าไม่มากไม่มายเลย เมื่อเทียบการจัดการแข่งขันเมื่อ 4 ปีก่อนของประเทศจีน หรือสำหรับการลบภาพความเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกสุดสมถะของลอนดอนในปี 1948

เพียงแต่ในปัจจุบันสภาพเศรษฐกิจของยุโรปกำลังอยู่ในช่วงที่ง่อนแง่นไม่แน่นอน แถมงบประมาณที่บอกไว้ข้างต้นก็ยังบานปลายจากที่ตั้งเอาไว้ในปี 2005 ถึง 4 เท่า จึงอดไม่ได้ที่จะถูกค่อนขอดว่า "ตำน้ำพริกละลายแม่น้ำ"

โดยนักวิเคราะห์ส่วนใหญ่ได้กล่าถึงกรณีนี้ว่า หากมองในภาพรวมแบบไม่ลงลึกการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในครั้งนี้ของอังกฤษ อาจจะดูเหมือนช่วยพยุงและกระตุ้นเศรษฐกิจของอังกฤษที่อยู่ในช่วงของการชะลอตัว

อันเป็นผลมาจากมาตรการรัดเข็มขัด และวิกฤตหนี้ในยูโรโซน ซึ่งตัวเลข GDP ของอังกฤษร่วงลงไป 0.3 เปอร์เซ็นต์ ในช่วงไตรมาสสุดท้ายของปี 2554 และหดตัวอีกในไตรมาสแรกของปี 2555 ได้ในระยะสั้น แต่ถ้ามองกันในระยะยาวแบบลึก ๆ แล้วจะพบว่ามันไม่เพียงพอเลยที่จะกอบกู้สภาพเศรษฐกิจในปัจจุบันของอังกฤษ

ท่ามกลางเสียงวิพากษ์-วิจารณ์เชิงลบจากนักวิเคราะห์ในยุโรป เดวิด คาเมรอน นายกรัฐมนตรีของอังกฤษ ก็ได้ออกมา

แสดงความมั่นใจอย่างสุดเสียงสู้ว่า โอลิมปิก ลอนดอนเกมส์

ในครั้งนี้เปรียบเสมือนกับขุมทองอันยิ่งใหญ่ของแดนผู้ดี เนื่องจากจะนำรายได้เข้าสู่ประเทศมากถึง 1.3 หมื่นล้านปอนด์

(ประมาณ 6.5 แสนล้านบาท) เลยทีเดียว

โดยเฉพาะในย่านสแตรตฟอร์ด อันเป็นที่ตั้งของ "โอลิมปิก สเตเดี้ยม" สนามใหม่แกะกล่องที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ของเกาะอังกฤษ รองจากสนามเวมบลีย์และทวิคเคนแฮม สเตเดี้ยม (สนามแข่งรักบี้) ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้เป็นสนามหลักจัดพิธีเปิด-ปิดงาน รวมทั้งแข่งขันกรีฑาทุกชนิดในมหกรรมกีฬาครั้งนี้ ที่น่าจะคึกคักและมีเงินสะพัดมากขึ้นกว่าเดิมมากขึ้นสองถึงสามเท่าเลยทีเดียว

ในจุดนี้น่าจะตอบโจทย์ความต้องการหลักของรัฐบาลอังกฤษอย่างชัดเจนที่สุดเลยทีเดียว เนื่องจากเป้าหมายที่แท้จริงในการเลือกให้ย่านสแตรตฟอร์ดเป็นสถานที่ตั้งโอลิมปิก สเตเดี้ยม ก็เพราะต้องการสร้างงานและกระจายรายได้

ให้กับผู้คนในชุมชนแห่งนี้ อีกทั้งยังต้องการปรับภาพลักษณ์ของแหล่งอุตสาหกรรมที่เสื่อมโทรมในอดีตให้กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวอย่างเต็มตัว

อย่างไรก็ตาม ยังไม่อาจสรุปได้ว่า สนามแห่งนี้จะเป็นตัวช่วยฉุดเศรษฐกิจในพื้นที่อุตสาหกรรมเก่าให้ฟื้นชีพได้หรือไม่ เพราะหากพิจารณาตามประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา แทบทุกสนามที่สร้างกันอย่างยิ่งใหญ่อลังการ สุดท้ายก็ต้องทิ้งร้างเพราะค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษาไม่คุ้มกับผลตอบแทนที่ได้

เช่นเดียวกับสนามรังนกของประเทศจีนที่ใช้เป็นสนามในพิธีเปิดและปิดโอลิมปิก 2008 ที่กรุงปักกิ่ง ซึ่งปัจจุบันเปิดเป็นแหล่งท่องเที่ยว แต่เมื่อคำนวณรายได้จากการเข้าชมยังถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับเงินทุนจำนวนมหาศาล และอีกแห่งที่ชัดเจนเช่นสนามเอเธนส์ ประเทศกรีซ ที่ปัจจุบันถูกทิ้งร้างกลายเป็นแหล่งซ่องสุมของกลุ่มวัยรุ่นใช้เป็นแหล่งนัดพบ

ทั้งที่จริงสนามเหล่านี้น่าจะถูกนำไปใช้ประโยชน์ได้มากกว่าที่เป็นอยู่ ไม่ใช่แค่แข่งกันสร้างให้ยิ่งใหญ่ เพื่อแสดงศักยภาพให้ชาวโลกได้เห็นแค่ชั่วขณะเดียว แม้ที่ผ่านมาจะมีกระแสข่าวว่ามีหลายสโมสรเข้ามาซื้อสิทธิครอบครองสนามโอลิมปิก สเตเดี้ยม ลอนดอน หลังจบการแข่งขันโอลิมปิก แต่จนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีความชัดเจนว่าทีมใดจะได้ครอบครองสนามระหว่างทีมเวสต์แฮมและสเปอร์ส

ต้องมาลุ้นกันต่อว่า ประเทศอังกฤษเจ้าภาพจัดการแข่งขันลอนดอนเกมส์จะใช้โอกาสนี้พลิกภาพย่านอุตสาหกรรมเก่าที่ย่ำแย่ที่สุดให้กลับมาคึกคักและเติบโตแบบเต็มพื้นที่สมกับเป็นเมืองหลวงประเทศผู้ดีได้หรือไม่