ประชาชาติธุรกิจ
ประชาชาติไลฟ์

วันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2557

ทำไมป๊อปคอร์น Garrett จึงป๊อป

Prev
1 of
Next

คลิกภาพเพื่อขยาย

updated: 14 ต.ค. 2556 เวลา 18:54:53 น.

ประชาชาติธุรกิจออนไลน์

คอลัมน์ Pop Teen / มติชนสุดสัปดาห์
นครินทร์ วนกิจไพบูลย์ kenshiro843@gmail.com



ปกติแล้ว เวลาบอกใครว่ากำลังจะไปสิงคโปร์ ถ้าไม่โดนเล่นมุกฝากซื้อลอดช่องสิงคโปร์ (ซึ่งจริงๆ แล้วไม่มี เพราะอยู่ที่เยาวราชบ้านเรานี่เอง) ก็มักจะมีการฝากซื้อของเล็กๆ น้อยๆ เช่น กระเป๋า หมูแผ่น ช็อกโกแลตรูปเมอร์ไลออน หรือสิงโตทะเล

แต่ไปสิงคโปร์คราวนี้ของที่ผมได้รับการฝากซื้อเป็นจำนวนมากคือ ป๊อปคอร์น

ผมรับออเดอร์มาแบบงงๆ พลางคิดในใจว่า ไปสิงคโปร์ทำไมต้องซื้อป๊อปคอร์น? คนไทยชอบกินป๊อปคอร์นขนาดต้องฝากซื้อกันเลยหรือ?

ทำไมไม่ซื้อตามซูเปอร์มาร์เก็ตมาทำกินเองที่บ้าน?

เก็บความสงสัยไว้ในใจอยู่นาน พอทำธุระที่สิงคโปร์เสร็จ ผมก็ลองเดินถามคนสิงคโปร์แถวนั้น

เชื่อไหมครับว่าแค่บอกว่าจะมาซื้อป๊อปคอร์น ทุกคนพยักหน้าเข้าใจและชี้บอกทางให้เสร็จสรรพ

ผมเดินไปตามถนนออร์ชาร์ดได้ไม่นานก็ถึงจุดหมาย ร้านขนาดเล็กๆ ตกแต่งง่ายๆ เหมือนร้านขายขนมทั่วไปตามสวนสนุกหรือในโรงหนัง หน้าร้านเต็มไปด้วยป๊อปคอร์นหลากสีสันอัดแน่นอยู่ในตู้โชว์ ไม่มีบริเวณให้นั่งพักผ่อนหย่อนใจใดๆ ทั้งสิ้น แต่ทว่ากลับมีคนต่อแถวยาวเหยียดเป็นหางงู

ที่สำคัญมีแต่คนไทย!

สังเกตจากจำนวนถุงที่แต่ละคนซื้อ คิดว่าน่าจะซื้อฝากเพื่อนเหมือนกัน บางคนหอบถุงใหญ่เบ้อเร่อน่าจะหมดไปเกือบหมื่นบาท (บางคนเรียกว่าป๊อปคอร์นไฮโซ) แต่ทุกคนก็ยิ้มแย้มที่ได้ของสมใจอยาก

ผมต่อแถวอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงจึงได้เริ่มสั่งของกับพนักงานหน้าแคชเชียร์ มีเมนูให้เลือกหลากหลายทีเดียวครับ ทั้งรสชีส รสคาราเมล รสเนย รสอัลมอนด์ รสแมคคาเดเมีย ฯลฯ

แต่รสที่ทุกคนต้องซื้อ เพราะถือเป็นรสเด็ดของเขาคือ "Chicago Mix" หรือป๊อปคอร์นรสชีสและรสคาราเมลผสมกัน

ผมชิมไปหลายรส ถามว่าอร่อยอย่างที่ร่ำลือไหมหรือคุ้มค่าการต่อแถวเกือบชั่วโมงไหม ก็ต้องตอบว่าอร่อยทีเดียว

ป๊อปคอร์นของเขารูปร่างกลมและใหญ่มาก ทั้งกรอบและมัน ถ้าเป็นรสคาราเมลก็จะหวานหอม ส่วนถ้าเป็นรสชีสก็เค็มและกลมกล่อม ยิ่งถ้าเป็น "Chicago Mix" ที่รสเค็มของชีสตัดกับรสหวานของคาราเมลได้อย่างลงตัว

กินเพลินๆ แป๊บเดียวก็หมดถุงแล้ว

แต่ถึงแม้จะอร่อย ทว่าคิดไปคิดมาก็ดูไร้สาระอยู่เหมือนกันที่อุตส่าห์บินมาสิงคโปร์และต่อแถวเกือบชั่วโมงเพียงเพื่อซื้อป๊อปคอร์นราคาแพงลิ่ว

ลืมบอกไป ป๊อปคอร์นนี้ชื่อ "Garrett" ครับ

Garrett ไม่ใช่แบรนด์ป๊อบคอร์นหน้าใหม่ แต่คือแบรนด์เก่าแก่ที่มีต้นกำเนิดอยู่ที่เมืองชิคาโก สหรัฐอเมริกา ตั้งแต่ปี ค.ศ.1949

ถ้าใครชอบอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ น่าจะทราบว่าป๊อปคอร์นเป็นสินค้าส่งออกของสหรัฐ ทั้งในเชิงการค้าและวัฒนธรรม เพราะเมล็ดข้าวโพดคั่วนี้ผูกติดมากับอุตสาหกรรมภาพยนตร์ฮอลลีวู้ด และถูกวางให้เป็นขนมขบเคี้ยวคู่กับการชมหนังเรื่องโปรด จะเรียกว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งทุนนิยมคล้ายๆ กับแฮมเบอร์เกอร์ของแมคโดนัลด์ก็ได้

ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าช่วงระยะเวลากว่า 50 ปีของ Garrett เป็นอย่างไร แต่ที่รู้คือตั้งแต่ปี ค.ศ.2010 เป็นต้นมา Garrett กลับมาฮิตอีกครั้งในชิคาโกอีกครั้ง คนต่อแถวยาวเป็นหางว่าว

นักวิเคราะห์บางคนให้เหตุผลของกระแสนี้ว่ามาจาก "ความคลาสสิค" ไล่ตั้งแต่สูตรการทำอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะที่สืบทอดต่อกันมา 3 เจเนเรชัน การตกแต่งของร้านที่คงความเก่าแบบดั้งเดิม จนมาถึงแพกเกจที่ให้ความรู้สึกย้อนอดีต โดยเฉพาะกระป๋องขนาดใหญ่ที่มีหลากหลายดีไซน์เหมาะแก่การซื้อเป็นของฝาก

หลังจากได้รับความนิยมในสหรัฐ Garrett จึงเริ่มตีตลาดต่างประเทศ โดยเฉพาะฝั่งเอเชียที่ค่อนข้างเปิดรับนิยมวัฒนธรรมตะวันตก เช่น ฮ่องกง สิงคโปร์ ญี่ปุ่น คูเวต มาเลเซีย สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

เปิดที่ไหนก็ขายดิบขายดี คนยกโขยงกันไปเข้าคิวกันไม่ขาดสาย

แม้ Garrett จะยังไม่มาเปิดในเมืองไทย แต่ถ้าดูจากกระแสความนิยมในอินสตาแกรมหรือการรับพรีออเดอร์ทางอินเตอร์เน็ต ก็น่าจะมาแน่ๆ เพียงแต่เมื่อไหร่เท่านั้นเอง

ผมคิดว่าความนิยมของ Garrett ในเมืองไทยอาจจะมีบางประเด็นที่ต่างจากประเทศอื่น

ถ้าดูจากข้อมูลของโซเชียลมีเดียในเรื่องการเช็กอินสถานที่ การแชร์รูปอาหาร หรือสัดส่วนผู้ใช้เฟซบุ๊กในกรุงเทพฯ ที่มากที่สุดติดอันดับโลกก็น่าจะบอกอุปนิสัยของคนไทยได้บางอย่าง

มีคำศัพท์หนึ่งที่น่าสนใจคือคำว่า Food Porn ซึ่งเป็นคำที่นักวิชาการใช้สื่อถึงความหลงใหลที่มีต่ออาหารที่ให้ความรู้สึกคล้ายคลึงความหลงใหลในเพศรส

Food Porn ส่วนใหญ่จะเป็นรูปอาหารที่มีหน้าตาสวยงาม ไขมันเยอะๆ ผักหลากสีสัน หรือไม่ก็ขนมเค้กแสนกิ๊บเก๋

จริงๆ คำศัพท์นี้กำเนิดนานแล้ว แต่มาบูมสุดๆ เมื่อมีโซเชียลมีเดีย เพราะคนแชร์รูปอาหารกันเยอะมาก แฮชแท็กในอินสตาแกรม คำว่า #food มีจำนวน 60 ล้านรูป คำว่า #foodporn มีจำนวน 15 ล้านรูป

ผู้เชี่ยวชาญหลายท่านเห็นตรงกันว่า รูปอาหารที่เราแชร์กันนั้นไม่ใช่แค่รูปธรรมดา แต่เป็น Food Porn ที่บ่งบอกเป้าหมายแฝงของคนคนนั้น เช่น อาหารราคาแพงแสดงว่าฉันเป็นคนรวย อาหารออร์แกนิกแสดงว่าฉันเป็นคนใส่ใจสุขภาพ หรือเครื่องดื่มหายากแสดงว่าฉันเป็นคนพิเศษ ฯลฯ

Food porn ยังไม่ได้หมายความแค่ภาพอาหารเท่านั้น บางทีอาจรวมถึงภาพกระบวนการทำอาหารด้วย

ถ้าลองจับทฤษฎีของ food porn กับป๊อปคอร์น Garrett จะพบว่ามันบอกสถานะของคนไทยที่แชร์รูปได้หลายอย่าง

ไล่ตั้งแต่เป็นคนมีเงิน ได้เดินทางไปต่างประเทศ และได้กินของที่ไม่ได้หาง่ายๆ ในเมืองไทย

อย่างไรก็ตาม คนที่ซื้อ Garrett กินเพื่อความเอร็ดอร่อย โดยไม่ได้คิดถึงการตามกระแสหรืออยากจะอวด ก็เยอะนะครับ

ต้องติดตามกันต่อไปว่ากระแส Garrett จะอยู่ได้อีกนานไหม และถ้ามาเปิดในเมืองไทยจริงๆ จะมาเร็วไปเร็วเหมือนกับโรตีบอยหรือเปล่า โดยเฉพาะความหวานมันและแคลอรี่ที่ซ่อนอยู่ในเมล็ดข้าวโพดคั่วที่ทำให้อ้วนได้ง่ายๆ จะถูกจริตคนไทยหรือไม่

แต่ที่แน่ๆ ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้วอยากลองชิมป๊อปคอร์น Garrett แต่ขี้เกียจสั่งทางอินเตอร์เน็ต แนะนำให้เดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตหรือโรงหนังซื้อป๊อปคอร์นธรรมดามากินไปพลางๆ ก่อน

หรือถ้ายังไม่มีโอกาสไปสิงคโปร์ แต่อยากได้อารมณ์สิงคโปร์ จะนั่งรถไปเยาวราชแล้วสั่งลอดช่องสิงคโปร์มากินก็ไม่ว่ากัน!


ภาพประกอบจาก www.theboxed.com