เกาหลีใต้ เดินทางไปทำงานนานที่สุดในโลก เฉลี่ย 1 ชั่วโมง 48 นาทีต่อวัน

ตัวเลขเดินทางเฉลี่ย 108 นาทีต่อวันของแรงงานเกาหลีใต้ ชี้คุณภาพชีวิตในเมืองใหญ่กำลังถูกบีบจากค่าที่อยู่อาศัยสูง ค่าครองชีพแพง และการกระจุกตัวของพื้นที่ทำงานในใจกลางโซล

งานวิจัยนานาชาติที่จัดทำโดยทีมวิจัยจากมหาวิทยาลัย Autonomous University of Barcelona ประเทศสเปน ร่วมกับ McGill University ประเทศแคนาดา เปิดเผยว่าเกาหลีใต้เป็นประเทศที่มีเวลาเดินทางไป-กลับที่ทำงานนานที่สุดในโลก เฉลี่ยสูงถึง 1 ชั่วโมง 48 นาทีต่อวัน มากกว่าค่าเฉลี่ยโลกที่อยู่ที่ 1 ชั่วโมง 8 นาที เกือบ 1.5 เท่า

ผลวิเคราะห์ซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร Environmental Research Letters ระบุว่า โมร็อกโกมีเวลาเดินทางเฉลี่ยสั้นที่สุดที่ 48 นาที ขณะที่ตัวเลขของเกาหลีใต้สูงกว่า 1 ชั่วโมงเต็ม ทำให้ต้องวกกลับมามองโครงสร้างผังเมือง การกระจุกตัวของงานในเขตใจกลางกรุงโซล และราคาที่อยู่อาศัยที่ผลักแรงงานให้อาศัยอยู่ห่างจากพื้นที่ทำงานมากขึ้น

ทีมวิจัยชี้ว่า ผู้กำหนดนโยบายจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับการลดการใช้พลังงานด้านการเดินทาง ด้วยการสนับสนุนรูปแบบการเดินทางที่ใช้พลังงานต่ำ เช่น เดินเท้า ปั่นจักรยาน และระบบขนส่งสาธารณะไฟฟ้า
หนึ่งในข้อค้นพบที่สำคัญคือ เมื่อความเร็วหรือประสิทธิภาพของระบบขนส่งเพิ่มขึ้น คนกลับเดินทางไกลขึ้น ไม่ได้เดินทางน้อยลงเลย ทำให้เวลาเดินทางแทบไม่ลดลงแม้ระบบจะทันสมัยขึ้น

ผู้วิจัยย้ำว่า การออกแบบนโยบายที่ช่วยให้ประชาชน “เลือกวิธีเดินทางที่ใช้พลังงานต่อชั่วโมงต่ำได้มากขึ้น” จะมีผลต่อการลดความต้องการพลังงานด้านคมนาคมมากกว่าการลงทุนด้านความเร็วอย่างเดียว

งานศึกษาจาก Northeast Agricultural University ประเทศจีน ระบุว่า ผู้ที่ต้องเดินทางมากกว่า 6 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ มีแนวโน้มตัวชี้วัดสุขภาพทั้งร่างกายและจิตใจลดลง อย่างมีนัยสำคัญ ผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพเตือนว่า ท่าทางที่ไม่เหมาะสมระหว่างเดินทาง เช่น นั่งเอนตัวมากเกินไป หรือก้มดูสมาร์ทโฟนเป็นเวลานาน อาจทำให้เกิดอาการปวดหลัง คอ และไหล่เรื้อรังได้

ขณะที่สถาบันวิจัยด้านสุขภาพโลกในบาร์เซโลนา (Barcelona Institute for Global Health) พบว่า ผู้ที่เดินผ่านพื้นที่ที่มีต้นไม้หรือธรรมชาติระหว่างทางไปทำงาน มีระดับความเครียดลดลง และความมั่นคงทางอารมณ์สูงกว่าผู้ที่ไม่มีปัจจัยสิ่งแวดล้อมเช่นนี้

ตัวเลขเวลาเดินทางที่เพิ่มสูงขึ้นของเกาหลีใต้ สอดคล้องกับปัญหาเชิงโครงสร้างในหลายมหานครเอเชีย เช่น โตเกียว สิงคโปร์ กรุงเทพฯ และไทเป ซึ่งล้วนเผชิญแรงกดดันคล้ายกัน ทั้ง ราคาที่อยู่อาศัยในเมืองสูงจนแรงงานต้องอยู่ไกล การจ้างงานกระจุกตัวในศูนย์กลางธุรกิจ การแข่งขันด้านโครงสร้างพื้นฐานต้องวิ่งแข่งกับจำนวนประชากรในเมืองที่เพิ่มขึ้น

สำหรับโซล ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่มีต้นทุนชีวิตสูงที่สุดในโลก การเดินทางเฉลี่ยเกือบ 2 ชั่วโมงต่อวันกำลังสะท้อน “คุณภาพชีวิตที่กำลังถูกบีบ” และเป็นโจทย์สำคัญที่รัฐบาล-ผู้กำหนดผังเมืองต้องเร่งตอบ