กนอ. รื้อแบบผังนิคมรับมือน้ำ คันดิน-เขื่อนกั้นต้องบวกเพิ่มอีก 50 ซม.

กนอ.รื้อแบบสร้างนิคมใหม่ รับมือความรุนแรงน้ำท่วมให้ได้ ทั้งความสูงของ Land Fill เขื่อนคอนกรีตรอบ ๆ ส่งเจ้าหน้าที่วิเคราะห์ทางน้ำใหม่ชี้ชุมชนใหญ่มีผลทำให้ขวางทางน้ำ กำชับประเมินความเสี่ยงรายพื้นที่ พร้อมทบทวนระบบป้องกัน หน่วงน้ำ-ระบายน้ำ ขณะที่ “โรจนะ” ยันนิคมในปราจีนฯ ระยอง ชลบุรี ไม่ได้รับผลกระทบ ชี้นักลงทุนกังวลน้ำท่วมมากขึ้น หวั่นกระทบความต่อเนื่องในการตัดสินใจลงทุนใน EEC

นายสุเมธ ตั้งประเสริฐ ผู้ว่าการการนิคมอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย (กนอ.) เปิดเผย “ประชาชาติธุรกิจ” ว่า สถานการณ์น้ำท่วมในหลายพื้นที่ สร้างความกังวลให้กับภาคธุรกิจ ทำให้การเลือกพื้นที่ลงทุนจำเป็นต้องประเมินความเสี่ยงน้ำท่วมเป็นปัจจัยเพิ่มเข้ามา โดยเฉพาะเรื่องของระดับความสูงของที่ดินและเส้นทางการไหลของน้ำ

สำหรับนักลงทุนที่กำลังพิจารณาจัดตั้งโรงงานหรือพัฒนานิคมอุตสาหกรรมแห่งใหม่ ควรออกแบบและวางแผนผังของพื้นที่ให้มีระดับความสูงจากพื้นที่เดิม โดยอ้างอิงระดับน้ำทะเลปานกลาง (Mean Sea Level : MSL) พร้อมประเมินเส้นทางน้ำไหลผ่านและความเสี่ยงน้ำท่วมของแปลงที่ดิน เพื่อให้สามารถวางแผนออกแบบระบบป้องกันและบริหารจัดการน้ำได้อย่างเหมาะสม

อย่างไรก็ตามสถานการณ์ปัจจุบันสะท้อนให้เห็นว่าปริมาณน้ำอาจเพิ่มสูงกว่าระดับในอดีต จึงจำเป็นต้องทบทวนมาตรการและยกระดับโครงสร้างพื้นฐานให้สอดคล้องกับความเสี่ยงที่เปลี่ยนแปลงไป โดยคำนึงถึงประสิทธิภาพการรองรับ การหน่วงน้ำ และการระบายน้ำออกจากพื้นที่ควบคู่กันด้วย

สำหรับหลักเกณฑ์การออกแบบระบบป้องกันน้ำท่วมตามข้อบังคับของ กนอ. ปี 2557 ได้กำหนดแนวทางสำหรับพื้นที่ที่มีความเสี่ยงแตกต่างกัน โดยมีข้อกำหนดให้สร้างคันน้ำล้อมรอบเพื่อป้องกันอุทกภัย ซึ่งไม่ได้กำหนดตายตัวว่าจะต้องสร้างเป็นคันกันน้ำแบบดิน หรือเขื่อนคอนกรีต แต่ให้พิจารณาตามความเหมาะสมของสภาพแวดล้อม

เช่น ลักษณะภูมิประเทศ (พื้นที่ลุ่มหรือพื้นที่ดอน) ขนาดของนิคมและระดับความเสี่ยงของพื้นที่ หากนิคมตั้งอยู่ในที่สูงอาจเลือกใช้เพียงคันดินกันน้ำโดยต้องทำสูงกว่าระดับน้ำท่วมย้อนหลังที่ผ่านมา สำหรับเขื่อนคอนกรีตตอนนี้มักจะนำมาใช้กับพื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมซ้ำซากที่เกิดขึ้นบ่อย ๆ โดยเฉพาะในโซนสมุทรปราการ แพรกษา บางปู ลาดกระบัง อารยะ 

ทั้งนี้ กำหนดว่าต้องออกแบบให้มีลักษณะเป็นเขื่อน มีโครงสร้างที่มีความแข็งแรงเพียงพอในการต้านทานแรงดันน้ำจากภายนอก และต้องย้อนกลับไปดูปริมาณน้ำท่วมสูงสุดในรอบ 5-10 ปีย้อนหลัง โดยต้องสร้างระดับที่สูงกว่าปริมาณไม่น้อยกว่า 50 เซนติเมตร โดยคันกั้นน้ำต้องไม่ขวางทางน้ำหลาก และต้องจัดทำร่องน้ำเพื่อระบายน้ำได้โดยสะดวก

นอกจากนี้ต้องให้มีระบบการติดตามสถานการณ์น้ำ การแจ้งเตือนภัยล่วงหน้า รวมถึงเสนอแผนป้องกันและมาตรการภาวะฉุกเฉิน พร้อมทั้งตรวจสอบสภาพของระบบระบายน้ำฝนและระบบป้องกันน้ำท่วมเป็นประจำ และต้องรายงานการตรวจสอบดังกล่าวต่อ กนอ.เป็นประจำทุกปี กนอ.ยังมีการกำหนดการจัดการพื้นที่กันชน Buffer Zone ที่ต้องดูแลชุมชนโดยรอบด้วย 

“เราไม่สามารถกังวลเรื่องน้ำท่วมกันทุกปีได้อีกต่อไป รัฐบาลจำเป็นต้องวางระบบบริหารจัดการน้ำ เพื่อสร้างความมั่นใจให้กับนักลงทุนในระยะยาว ดังนั้นหากเป็นพื้นที่ลุ่มและมีน้ำท่วมขัง การออกแบบเป็นคันกันน้ำให้มีลักษณะเป็นเขื่อนที่มีโครงสร้างความแข็งแรงเพียงพอในการต้านทานแรงดันน้ำจากภายนอก และต้องมีความสูงกว่าระดับน้ำท่วมสูงสุดในรอบ 10 ปี แต่ต้องไม่น้อยกว่า 50 ซม. แต่ไม่ได้กำหนดว่าเป็นเขื่อนดินหรือคอนกรีต ส่วนพื้นที่ที่เสี่ยงอุทกภัย ให้ออกแบบเหมือนกัน แต่ความสูงต้องดูระดับน้ำท่วมสูงสุดในรอบ 70 ปี เผื่อไว้ไม่น้อยกว่า 50 ซม.”

สำหรับพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) กนอ.มองว่ายังคงมีศักยภาพและความน่าสนใจในการลงทุน อย่างไรก็ตามภาครัฐเร่งสร้างความเชื่อมั่นให้กับนักลงทุนผ่านการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านน้ำในภาพรวม โดยบูรณาการการทำงาน เพื่อให้พื้นที่อุตสาหกรรมและชุมชนโดยรอบรองรับทั้งภาวะน้ำท่วมและน้ำแล้ง ซึ่งจะเป็นปัจจัยสำคัญต่อการรักษาความสามารถในการแข่งขันและดึงดูดการลงทุนของประเทศในระยะยาว

นายภคิน ชลรัตนหิรัญ ผู้จัดการทั่วไป บริษัท สวนอุตสาหกรรมโรจนะ จำกัด (มหาชน) เปิดเผยว่า นิคมของบริษัทที่ปราจีนบุรีไม่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วม แต่ยอมรับว่าขณะนี้นักลงทุนมีความกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์น้ำท่วม โดยเฉพาะผู้ประกอบการที่เคยเผชิญเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ปี 2554 ในพื้นที่พระนครศรีอยุธยาและรังสิต และตัดสินใจย้ายหรือขยายการลงทุนไปยังจังหวัดอื่น ก่อนจะเกิดความกังวลว่าพื้นที่ใหม่อาจเผชิญปัญหาซ้ำรอยเดิม ทำให้บริษัทต้องรับโทรศัพท์และตอบข้อซักถามจากนักลงทุนอย่างต่อเนื่อง

“โรจนะมีประสบการณ์จากน้ำท่วมปี 2554 แล้ว จึงให้ความสำคัญกับการเลือกทำเลที่ดินที่จะนำมาพัฒนานิคม ต้องเป็นพื้นที่สูงและไม่เสี่ยงต่อน้ำท่วม พร้อมมีระบบป้องกันและบริหารจัดการน้ำภายในนิคมอย่างเหมาะสม จึงอยากให้นักลงทุนและบริษัทผู้ผลิตมั่นใจในพื้นที่ของโรจนะ” 

ทั้งนี้น้ำท่วมที่เกิดขึ้นทำให้การเลือกทำเลลงทุนกลายเป็นประเด็นสำคัญมากขึ้น ดังนั้นการรักษาความสามารถในการแข่งขันของ EEC และฐานอุตสาหกรรมไทยในระยะยาว จึงต้องเดินหน้าควบคู่กัน ทั้งการคัดเลือกทำเลที่มีความเสี่ยงต่ำ การยกระดับมาตรฐานป้องกันน้ำของนิคมเดิม การออกแบบนิคมใหม่ และการวางระบบบริหารจัดการน้ำระดับพื้นที่ เพื่อให้ผู้ประกอบการมั่นใจได้ว่าการลงทุนในประเทศไทยจะมีความปลอดภัยและดำเนินธุรกิจได้อย่างต่อเนื่อง