พีธีกรชื่อดัง โพสต์เล่าพยาบาลไทยใน New York เห็นคนไข้ตายเป็นใบไม้ร่วง ทุกวันที่เข้าเวร

เมื่อวันที่ 6 เมษายน ดำรง พุฒตาล พิธีกรชื่อดัง ได้โพสต์บนเฟซบุ๊ก คู่สร้างคู่สม (ประเทศไทย) จำกัด เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสถานการณ์ไวรัสโควิด เกี่ยวกับพยาบาลไทยนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ที่เห็นคนไข้ตายเป็นใบไม้ร่วงทุกวันที่เข้าเวร โดยจั่วหัวเรื่องอย่างน่าสนใจไว้ว่า

***พยาบาลไทยใน New York ผู้เห็นคนไข้ตายดังใบไม้ร่วง ทุกวันที่เข้าเวร***

…..สมัยหนุ่ม ๆ ผมเป็นโรค “แพ้ชุดพยาบาล” ดูว่านางพยาบาลในชุดขาว สดใสบริสุทธิ์ สง่างาม แต่มาวันนี้ อยากให้ท่านดูรูปพยาบาลสาวไทย ในชุดปฏิบัติงานที่ รพ.เล็ก ๆ ในกรุงนิวยอร์ก ซึ่งวันก่อนได้คุยกับเธอไปบ้างแล้ว ผมเรียกชุดนี้ว่า “ชุดสู้ศัตรูล่องหน” ตามที่ประธานาธิบดีทรัมป์เรียก “Invisibles enemies“

…..พยาบาลไทยท่านนี้ บอกว่า หน้าที่ของเธอนั้น เวลาทำงานจะเผชิญหน้ากับไวรัสโควิด-19 อยู่ในห้อง ICU ซึ่งต้องเข้าไปอย่างน้อยวันละ 8-9 ครั้งต่อ 1 กะ คือ 12 ชั่วโมง ถามว่า เธอต้องทำอะไรบ้างกับคนไข้โควิด คือ ให้ยา เช็ดตัว ดูดเสมหะ เก็บปัสสาวะ อุจจาระ ฯลฯ เข้าเวร 1 ครั้ง ต้องดูแลคนไข้ใน ICU 4 คน หลังสุดนี้ คนไข้ของเธอก็เสียชีวิตไปอีก 2 คน รวมแล้วในช่วงเข้าเวรของเธอ คนไข้เสียชีวิตรวม 5 คนอาจจะมากกว่าคนไข้โควิดไทยเสียชีวิตในบางวันด้วยซ้ำ

…..ผมยังพูดล้อเล่นกับเธอว่า ชักสงสัยว่า คนไข้ เสียชีวิตด้วยไวรัสโควิด-19 หรือว่าบางทีคนไข้เคลิ้ม ๆ หลับ ๆ ตื่น ๆ แล้วลืมตามาเห็นคุณพยาบาลแต่งชุดนี้ยืนอยู่หัวเตียงก็อาจจะตกใจช็อกตายเพราะนึกว่ายมบาลมารับวิญญาณ และพยาบาลด้วยกันที่แต่งชุดนี้ ก็จำกันไม่ได้ แต่เราได้เปรียบเพราะคนไทย ตัวเตี้ยกว่า เขาก็จำได้ว่าเป็นเรา และเวลาพูดกันก็ต้องตะโกนเสียงดัง ๆ

…..เท่าที่ได้คุยกับพยาบาลไทยท่านนี้ผมสรุปได้ว่า พยาบาล (Registered nurse : RN) เป็นบุคคลากรทางการแพทย์ ซึ่งหน้าที่ของพยาบาลทั้งหลาย ต้องอยู่ในวงล้อมและเผชิญกับไวรัสร้ายตัวนี้ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นายแพทย์เองส่วนใหญ่จะทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ และเข้ามาเยี่ยมผู้ป่วยน้อยกว่าพยาบาล แม้ในภาวะเสี่ยงชีวิตแบบนี้ พวกเธอก็ไม่ได้รับเงินพิเศษใด ๆ เลย นอกจากเงินเดือนเหมือนในยามปกติ

…..ปัจจุบันสามี ก็พักงานชั่วคราวอยู่บ้าน แต่ก็มีภาระหลัก คือ สวดมนต์ภาวนาให้ภรรยาปลอดภัยจากเชื้อโรคร้ายนี้

และทุกครั้งที่กลับถึงบ้านประโยคแรกที่สามีทัก ก็คือ “วันนี้ตายกี่ราย” แทนที่จะถามว่า “เหนื่อยมั้ยจ๊ะ”