ประชาธิปไตยกับเศรษฐกิจ

คอลัมน์ : บทบรรณาธิการ

เป็นข่าวที่ได้รับความสนใจ เมื่อนักวิชาการด้านกฎหมายคนหนึ่ง เสนอความเห็นผ่านสื่อ มีสาระสำคัญบางตอนว่า ถ้าประชาธิปไตยมันชั่ว ก็เลิกประชาธิปไตยเถอะ ระบบอะไรก็แล้ว แต่ถ้ามันชั่ว ก็ต้องเลิกมันไป คณะราษฎรก็เอาสิ่งที่เรียกว่าประชาธิปไตยมาให้บ้านเมืองเรา แล้วเราก็ต้องฟังและทำตามจนถึงทุกวันนี้ มันถึงเวลาแล้วที่จะต้องถก

ทั้งนี้ ไม่ได้เรียกร้องให้มีการปฏิวัติรัฐประหาร และไม่เคยเห็นด้วยกับการปฏิวัติรัฐประหาร แต่ถ้ามีการตีกัน เอาไม่อยู่จริง และจำเป็นต้องรักษาความสงบเรียบร้อย จะต้องมีกฎอัยการศึกทั้งประเทศ ก็ต้องทำ แต่ไม่ได้แปลว่าทหารจะมาบริหารประเทศ ถ้าเราไม่ตั้งคำถามกับประชาธิปไตยทุกวันนี้ มันจะกลับสู่วงจรเดิม ที่ว่าแดงไป น้ำเงินไป ทหารไป ก็จะเหลือแต่พรรคส้ม ประชาธิปไตยแปลว่า อำนาจอธิปไตยอยู่ที่ประชาชน ไม่ใช่ประชาชนได้เลือกตั้ง

ความเห็นดังกล่าวทำให้เกิดเสียงโต้แย้งอย่างกว้างขวาง เพราะระบอบประชาธิปไตยเป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่า เป็นระบบที่เอื้ออำนวยต่อชีวิตความเป็นอยู่ของคนส่วนใหญ่มากที่สุด น่าสังเกตว่า ในประเทศไทย นับจากเปลี่ยนแปลงการปกครองเมื่อ พ.ศ. 2475 และได้เกิดรัฐประหารมาแล้ว 13 ครั้ง แต่ทุกครั้ง คณะรัฐประหารต้องคืนอำนาจให้ประชาชน และนำพาประเทศกลับสู่ระบอบประชาธิปไตย แสดงให้เห็นถึงความจำเป็นของระบอบประชาธิปไตย

ส่วนในมุมมองทางเศรษฐกิจ มีงานวิชาการระบุว่า ภายใต้การปกครองในระบอบประชาธิปไตยจะเกิดการพัฒนาเศรษฐกิจอย่างมีเสถียรภาพในระยะยาว เกิดการเติบโตทางเศรษฐกิจ ระบอบประชาธิปไตยปกป้องสิทธิและเสรีภาพของพลเมือง ทำให้เกิดผลกระทบทางบวกในหลายมิติ ไม่ว่าจะเป็น การดำเนินงานของรัฐบาล หรือการลงทุนของภาคเอกชน ซึ่งมีส่วนช่วยให้เกิดการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจที่ดีและยั่งยืน

ในระบอบประชาธิปไตย อาจเกิดปัญหาหรือจุดอ่อน การละเมิดกฎหมาย การใช้อภิสิทธิ์ หรือการกระทำต่าง ๆ ที่ขัดหรือแย้งต่อความเป็นประชาธิปไตย แต่ไม่ได้แปลว่าประชาธิปไตยเป็นระบบที่ชั่วร้าย การทำผิดกฎหมาย เป็นเรื่องต้องดำเนินการตามกฎหมาย และหาคำตอบไปพร้อมกัน ว่าทำไมจึงเกิดขึ้น เพื่อหาทางแก้ไข อาจจะแก้กฎหมาย ที่แก้ไขการบังคับใช้กฎหมาย จะเหมารวมว่าเป็นความผิดของระบอบไม่ได้

รัฐธรรมนูญทุกฉบับระบุว่า ประเทศไทยปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข และกำหนดหน้าที่ของปวงชนชาวไทย ที่จะต้องพิทักษ์รักษาไว้ซึ่งชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข