ราชกิจจาฯ เปิด 3 วิธีตรวจ “อาการมึนเมา” ร้านใช้ก่อนขาย

ราชกิจจานุเบกษา ประกาศเกณฑ์ตรวจอาการมึนเมา กำหนดทั้งลักษณะอาการและ 3 วิธีทดสอบ เพื่อให้ผู้ขายแอลกอฮอล์ใช้คัดกรองลูกค้าอย่างเหมาะสม มีผลบังคับใช้ทันที

เมื่อวันที่ 27 มีนาคม 2569 ราชกิจจานุเบกษา เผยแพร่ประกาศกรมควบคุมโรค เรื่อง หลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา พ.ศ. 2569 ลงนามโดย นพ.มณเฑียร คณาสวัสดิ์ อธิบดีกรมควบคุมโรค ณ วันที่ 2 มีนาคม 2569

โดยระบุว่า เป็นการสมควรกําหนดหลักเกณฑ์และวิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา เพื่อให้ผู้ขาย เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใช้ตรวจสอบอาการมึนเมาของบุคคลเท่าที่จําเป็นและสมควร อาศัยอํานาจตามความในมาตรา 29 วรรคสอง (2) แห่งพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2568 อธิบดีกรมควบคุมโรค ออกประกาศไว้ ดังนี้

ข้อ 1 ประกาศนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา

ข้อ 2 บุคคลที่มีอาการอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ ให้ถือว่าเป็นบุคคลที่มีอาการมึนเมา

(1) บุคคลที่บริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปในปริมาณที่ส่งผลให้เกิดการบกพร่องที่เห็นได้ชัดเจน ในการควบคุมการทรงตัวและการเคลื่อนไหวของร่างกาย (เช่น เดินเซ หรือยืนลําบาก เป็นต้น) หรือการแสดงออกทางพฤติกรรมหรือวาจา จนอาจเป็นเหตุให้เกิดอันตรายต่อตนเองหรือผู้อื่น หรือเป็นการรบกวนความสงบเรียบร้อย

(2) บุคคลที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ออกจากร่างกาย และมีอาการร่วมอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้

2.1 อาการทางกายภาพที่สังเกตได้ชัดเจน ได้แก่

(ก) ตาแดงก่ำ หรือมีอาการตากระตุก
(ข) การควบคุมการเคลื่อนไหวบกพร่องอย่างชัดเจน เช่น เดินเซ เดินไม่ตรงทาง ยืนลําบาก ล้มเซ หรือมือสั่นอย่างเห็นได้ชัด เป็นต้น

2.2 อาการทางวาจาและพฤติกรรม หรือใช้ความรุนแรง ดังต่อไปนี้

(ก) พูดไม่ชัดเจน พูดอ้อแอ้ พูดรวบคํา หรือพูดซ้ําซากวกวนไปมา
(ข) มีภาวะอารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดง่าย แสดงอารมณ์ก้าวร้าว
(ค) ลวนลามผู้อื่น หรือแสดงพฤติกรรมส่อไปในทางเพศ
(ง) กล่าววาจาในลักษณะข่มขู่หรือยั่วยุให้เกิดความไม่สงบ
(จ) สติสัมปชัญญะถดถอย เช่น สับสน ง่วงซึม เป็นต้น

ข้อ 3 วิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา สามารถดําเนินการตามวิธีการใดวิธีการหนึ่ง

(1) การแตะจมูกตัวเอง ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมาหลับตา ยื่นแขนไปข้างหน้า แล้วชี้นิ้วออกไป จากนั้นให้งอข้อศอกและนํานิ้วมาแตะที่ปลายจมูกโดยไม่ลืมตา หากบุคคลนั้นไม่สามารถนํานิ้วแตะที่ปลายจมูกได้ โดยพลาดเป้าเกินกว่าหนึ่งเซนติเมตร หรือมีอาการมือสั่น อย่างเห็นได้ชัดขณะพยายามแตะจมูก ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา

(2) การเดินต่อเท้า ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมาเดินสลับเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้า เป็นเส้นตรงไปข้างหน้าสิบก้าว แล้วหันตัวด้วยเท้าหนึ่งข้าง จากนั้นเดินสลับเท้าแบบส้นเท้าชิดปลาย อีกสิบก้าว หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้รวมกันสองครั้งขึ้นไปในระหว่างดําเนินการ ให้ถือว่า มีอาการมึนเมา

2.1 ไม่สามารถเดินต่อเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าได้อย่างต่อเนื่อง
2.2 ก้าวออกนอกเส้น หรือเดินเซชัดเจน
2.3 ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)
2.4 หยุดเดินก่อนครบสิบก้าว
2.5 ไม่สามารถหันตัวได้อย่างถูกวิธี

(3) การยืนขาเดียวและนับเลข ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมายืนตัวตรง ยกขาข้างหนึ่งขึ้น จากพื้นประมาณสิบห้าเซนติเมตร และเริ่มนับเลขตั้งแต่หนึ่งพันเป็นต้นไป (1001, 1002, …) จนกว่าจะครบสามสิบวินาที หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้รวมกันสองครั้งขึ้นไปในระหว่าง ดําเนินการ ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา

3.1 วางเท้าลงกับพื้นก่อนครบสามสิบวินาที
3.2 ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)
3.3 ตัวเซหรือโยกตัวอย่างชัดเจนขณะยืน
3.4 เขย่งเท้าด้วยข้างที่อยู่กับพื้น