เสียงจากผู้พิการ สู่สังคมการทำงานอย่างมีความสุขและเท่าเทียมในไทย

เสียงจากกลุ่มคนพิการ ที่ต้องการสร้างสังคมการทำงานที่เท่าเทียมในประเทศไทยอย่างให้เกียรติและเคารพความแตกต่างทางภายภาพ เพศสภาพ โดยมีผู้ที่มีความพิการทางการเคลื่อนไหว, คนตาบอด, ผู้ที่มีความหลากหลายทางการรับรู้ รวมไปถึงผู้ที่ต้องการดูแลสุขภาพจิต ร่วมแชร์ประสบการณ์

เนื่องในวันคนพิการสากล Steps เปิดเวทีสัมมนา “International Day of Persons with Disabilities” เพื่อร่วมสร้างความเข้าใจแก่กลุ่มคนที่มีความหลากหลายทางกายภาพ สร้างสังคมการทำงานอย่างให้เกียรติและมีคุณค่า สร้างโอกาสและความเท่าเทียมในการทำงาน

โดยมีความคิดเห็นจากผู้ที่มีความพิการทางการเคลื่อนไหว, คนตาบอด, ผู้ที่มีความหลากหลายทางการรับรู้ (ออทิซึม, สมาธิสั้น, ดาวน์ซินโดรม, ดิสเบ็กเซีย และอื่น ๆ) รวมไปถึงผู้ที่ต้องการดูแลสุขภาพจิต และคนหูหนวกร่วมฟังสัมมนา

การศึกษาและสถานประกอบการในไทย ยังมีปัญหา

Nalutporn Krairiksh บรรณาธิการ Thisable me บอกเล่าในมุมมองของผู้ที่มีความพิการทางความเคลื่อนไหว ในด้านของการเข้าถึงการศึกษาอย่างเท่าเทียม และการเข้าสู่สถานประกอบการอย่างเท่าเทียมในไทยนั้นยังมีปัญหา

โดยเธออยากจะให้ทุกคนเปิดใจ และเข้าใจว่าเป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง หากองค์กรมีการเตรียมความพร้อมให้กลุ่มคนที่มีความหลากหลายสามารถทำงานร่วมกับผู้อื่นได้จะเป็นอะไรที่เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นภาระ

‘ไม่จำเป็นต้องรอให้ครบ 100 คนในการจ้างงานตามกฎหมาย มีแรงงานเพียงคนเดียวก็สามารถจ้างงานคนพิการได้ ไม่ต้องรอเลย์ออฟคนพิการเมื่อมีพนักงาน 99 คน และอยากให้คนพิการสามารถอยู่ในองค์กรได้อย่างมีความสุข”

ขอพื้นที่ให้ผู้พิการทางสายตา

Prae Sunantaraks ที่ปรึกษา DEI Vulcan Coalition บอกเล่าจากการเป็นผู้พิการทางสายตาว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมาตัวเธอเองมักถูกผู้คนกำหนดว่าควรหรือไม่ควรที่จะทำอะไร หรือควรจะพูดอย่างไร และมีเพียงครอบครัวเท่านั้นที่เชื่อมั่นว่าพวกเขาเหล่านั้นสามารถทำอะไรได้บ้าง

เธอไม่อยากให้ตัดสินกันแค่เพราะเป็นคนพิการ คนเราเกิดมาชีวิตเดียว มีสิ่งที่อยากทำมากมาย สำหรับคนพิการ อยากให้ปล่อยให้พวกเขาลองทำดูก่อนแล้วค่อยตัดสินว่าพวกเขาสมควรทำหรือไม่ ผู้คนทำงานแตกต่างกันแต่สามารถทำงานร่วมกันได้

“หากพบเห็นผู้พิการทางสายตา อยากให้เว้นพื้นที่ให้พวกเขาหน่อย เพื่อที่พวกเขาจะสามารถเดินตามแพลตฟอร์มได้อย่างสะดวก รวมไปถึงเว้นพื้นที่ในหัวใจให้แก่พวกเขาด้วยเช่นกันค่ะ”

ความหลากหลายทางเพศ-ความหลากหลายทางความพิการ

Shane Bhatla ที่ปรึกษาและทนาย GEDSI อยากเน้นย้ำถึงความเข้าใจผิดอันใหญ่หลวงในประเทศไทยเรื่องของห้องน้ำที่ไม่มีความหลากหลายทางเพศแล้ว ยังมีเรื่องของห้องน้ำที่ไม่มีความหลากหลายทางความพิการด้วย

และยังมีปัญหาในเรื่องของการแก้ปัญหาทางใจ เนื่องจากประเทศไทยมีนักจิตเวช จิตแพทย์ และจิตบำบัดไม่เพียงพอ แถมกว่า 80% ของผู้เชี่ยวชาญยังกระจุกตัวอยู่ในกรุงเทพฯ

โดยเธอยังได้บอกอีกว่า เท่าที่ทราบข้อมูลมามีผู้เชี่ยวชาญด้านจิตเวชผู้พิการเพียง 2 คนเท่านั้นในประเทศไทย ซึ่งตามมายังปัญหาเรื้อรังคือการต้องใช้เงินจำนวนมากในการพบแพทย์เพียงหนึ่งครั้ง ซึ่งเป็นการไม่สะท้อนความเท่าเทียมอย่างมาก และเน้นย้ำว่าผู้พิการก็ต้องการความมั่นใจในการใช้ชีวิตเช่นเดียวกัน

การสื่อสารคือหัวใจสำคัญ

NuNu Supaanong เจ้าหน้าที่ประสานงาน APCD แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติมจากการเป็นออทิซึมว่า การสื่อสารกับกลุ่มคนพิการมีความสำคัญ เนื่องจากแต่ละคนมีจุดอ่อนไหว มีจุดบกพร่องที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะในสังคมการทำงานที่มีคนหลากหลายช่วงวัย จึงต้องอาศัยการสื่อสารที่เข้าใจกันอย่างมาก

เธอได้บอกเล่าอีกว่า ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา Communications Passport มีส่วนช่วยเหลืออย่างมากในการใช้ชีวิต แต่สำหรับคนพิการ หากอยากได้รับการจ้างงานต้องมีความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน

“ในการจ้างงาน อยากให้ประเทศไทยเป็นเหมือนญี่ปุ่น เพราะมีค่าอินเทนซีฟ และไม่จำเป็นต้องรอให้ครบ 100 คนในการจ้างงานตามกฎหมาย ซึ่งสามารถผันตัวเป็นกิจการเพื่อสังคมได้ด้วย”