(ถ้า) คนท่องเที่ยวไม่รวมพลัง ท่องเที่ยวไทยจะเข้มแข็งได้อย่างไร ?
ชั้น 5 ประชาชาติ ณัฏฐ์พิชญ์ วงษ์สง่า [email protected]
ปี 2563 นี้นอกจากจะเป็นปีที่ภาคการท่องเที่ยวของไทยได้รับผลกระทบอย่างหนักจากการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 แล้ว ยังเป็นปีที่สมาคมท่องเที่ยวหลัก ๆ ของประเทศอย่างสมาคมท่องเที่ยวภายในประเทศ (สทน.), สมาคมไทยบริการท่องเที่ยว (TTAA) มีการเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารสมาคม และมีการเปลี่ยนแปลงแม่ทัพกันไปเรียบร้อยแล้ว
สเต็ปต่อไปคงต้องรอลุ้นการเลือกตั้ง ประธานสภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (สทท.) การเลือกตั้งแมตช์ใหญ่ระดับประเทศของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวของไทยที่ทุกฝ่ายต่างจับตามอง ซึ่งได้กำหนดวันเลือกตั้งไว้ในวันที่ 4 ธันวาคมนี้
และปิดท้ายเทศกาลเปลี่ยนแม่ทัพสมาคมท่องเที่ยวกันที่การเลือกตั้งคณะกรรมการบริหารสมาคมไทยธุรกิจการท่องเที่ยว (แอตต้า) ในช่วงประมาณเดือนมีนาคม 2564
ปรากฏการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นและเป็นเรื่องน่าดีใจในฐานะสื่อ คือ ท่ามกลางวิกฤตเศรษฐกิจ วิกฤตท่องเที่ยว คนในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวได้รับผลกระทบอย่างหนัก แต่วงการท่องเที่ยวยังมีคนที่มีพลัง มีความตั้งใจที่จะเข้ามาทำงานขับเคลื่อนการท่องเที่ยวของประเทศ และมีการแข่งขันกันอย่างหนักเพื่ออาสาเข้ามาทำงานเพื่อส่วนรวม
ในทางกลับกัน อีกปรากฏการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นก็คือ การแข่งขันเพื่อเป็นตัวแทนเข้ามาทำงานเพื่อสังคมของสมาคมท่องเที่ยวต่าง ๆ ในปีนี้ ทำให้เกิดการแบ่งพรรค แบ่งพวก ของคนในภาคอุตสาหกรรมท่องเที่ยวอย่างชัดเจน
เรียกว่าชัดเจนจนเกินไป ขนาดคนในวงการท่องเที่ยวด้วยกันเองยังเกิดคำถามว่า ประเด็นปัญหาที่ทำให้คนท่องเที่ยวต้องแบ่งพรรค แบ่งพวก ขนาดนี้คืออะไรกันแน่
เป็นเพราะว่าตอนนี้คนท่องเที่ยวมีเวลาว่าง ไม่มีงานทำ ธุรกิจยังไม่กลับมา จึงอยากใช้ศักยภาพของตัวเองที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์ต่อสังคมส่วนรวม ต้องการยกระดับสังคมท่องเที่ยวให้ดีขึ้น และเตรียมความพร้อมที่จะกลับมาแข็งแรง และรับมือกับอุตสาหกรรมท่องเที่ยวที่คาดว่าจะกลับมาอีกครั้งในปี 2564 นี้ หรือเป็นเพราะเรื่องของ “ผลประโยชน์” โดยเอาตำแหน่งที่ได้มาเป็นสะพาน และมองหาช่องทางสร้างคอนเน็กชั่นเพื่อให้ได้มาซึ่งผลประโยชน์ของตัวเองและพวกพ้อง
ปีนี้ผู้เขียนมีโอกาสได้พูดคุยกับผู้มากบารมีในวงการท่องเที่ยวท่านหนึ่ง ท่านให้ข้อมูลว่าท่ามกลางวิกฤตเช่นนี้ ภาคอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของไทยต้องการคนที่มีความรู้ ความสามารถ และเข้าใจธุรกิจท่องเที่ยวจริง ๆ เข้ามาช่วยรับมือกับปัญหาที่เกิดขึ้น
เพราะหากผู้นำองค์กร สมาคมต่าง ๆ ได้ผู้นำที่มีวิชั่น พร้อมคิดใหม่ ภายใต้กรอบกติกาใหม่ หรือ new normal และช่วยกันวางรากฐานใหม่ให้กับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของไทย โดยมีเป้าหมายทำให้อุตสาหกรรมท่องเที่ยวของไทยมีความเข้มแข็ง และเติบโตอย่างยั่งยืนในอนาคตได้ก็จะถือเป็นมิติใหม่ที่น่าชื่นชมยิ่ง
เพราะต้องยอมรับว่าที่ผ่านมาแม้ว่าอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของไทยจะมีอัตราการเติบโตมาโดยตลอด แต่ก็เป็นอุตสาหกรรมที่มีความอ่อนไหวที่สูงมาก ทุกครั้งที่เกิดผลกระทบนิด ๆ หน่อย ๆ อุตสาหกรรมท่องเที่ยวจะเป็นเซ็กเตอร์ที่ได้รับผลกระทบในอันดับต้น ๆ เสมอ
แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมา และก็ยังเป็นอยู่ในขณะนี้คือ คนสังคมท่องเที่ยวส่วนใหญ่ยังคงเห็นแก่ตัว เอาตัวเองรอด มีน้อยคนนักที่มุ่งทำงานเพื่อประโยชน์ของสังคมส่วนรวมอย่างแท้จริง
ยิ่งใกล้เลือกตั้งประธานสภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (สทท.) ยิ่งมีกระแสจากคำบอกเล่า และเห็นข้อวิพากษ์วิจารณ์ถึงสารพัดกลยุทธ์ที่แต่ละทีมนำมาใช้ในการเรียกคะแนนเสียง
บางเรื่องบางประเด็นที่ไม่น่าเกิดขึ้นก็เกิดขึ้น พลันคิดว่าถ้าคนสังคมท่องเที่ยว ยังคงคิดและทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะกันโดยไม่สนใจความถูกต้อง ภาคอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวจะก้าวเดินต่ออย่างเข้มแข็งได้อย่างไร
เพราะทฤษฎีของการเลือกตั้ง คือ วัดกันที่ใครได้ “คะแนนเสียง” มากกว่า คือ “ผู้ชนะ” ไม่ใช่ว่าเป็น “คนดี” หรือ “คนเก่ง” แล้วจะชนะ
นั่นหมายความว่า หากผู้มีสิทธิเลือกตั้งใช้วิจารณญาณ คิดใหม่ ทำใหม่ เลือกคนที่มีความรู้ ความสามารถ และมีความพร้อมที่จะเข้ามาทำงาน ช่วยพยุงและขับเคลื่อนอุตสาหกรรมท่องเที่ยวและทำงานได้จริง ในระยะยาวเชื่อว่าอุตสาหกรรมท่องเที่ยวจะ “อยู่รอด” และกลับมาพลิกฟื้นได้ในเวลาอันรวดเร็ว เมื่อทั่วโลกเปิดน่านฟ้า และสถานการณ์กลับสู่ภาวะปกติ
แต่ถ้าหากได้ “ผู้ชนะ” ที่มาจากรูปแบบ “พวกมากลากไป” ไม่มีความรู้ ความสามารถมากพอที่จะรับมือและแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้อย่างแท้จริง อุตสาหกรรมท่องเที่ยวของไทยเราก็จะยิ่งอ่อนแอลงเรื่อย ๆ
ประเด็นต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนี้ ทำให้หลายฝ่ายเป็นกังวลว่า “ท่องเที่ยวไทย” จะอยู่รอดอย่างไร ในเมื่อคนสังคมท่องเที่ยวแตกแยก ไม่รวมพลังยังคิดเหมือนเดิม ทำเหมือนเดิม แต่โลกใบใหม่หลังโควิดไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว