นักวาดภาพประกอบ ศิลปะรังสรรค์เปิดโลกจินตนาการ-

ปัจจุบันนักวาดภาพประกอบ (Illustrator) ถูกยอมรับในระดับโลก ทั้งยังเป็นอาชีพที่คนรุ่นใหม่เบนเข็มมาทางนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งนั้นเพราะอาชีพนักวาดภาพประกอบไม่เพียงเกี่ยวเนื่องกับจินตนาการ หากยังเกี่ยวเนื่องกับการใช้สี องค์ประกอบศิลป์ และชั้นเชิงทางศิลปะหลายแขนง

โดยเฉพาะกับสื่อผสมในโลกของเทคโนโลยี

ฉะนั้น จึงไม่แปลกที่นักวาดภาพประกอบในปัจจุบัน จึงไม่ยึดติดกับขนบแบบเดิม ๆ อันเกี่ยวเนื่องกับวิจิตรศิลป์ หากมีการพัฒนาก้าวไกลไปในระดับ Digital Painting มากขึ้นเรื่อย ๆ บางส่วนพัฒนาไปในลักษณะของแอนิเมชั่นและอื่น ๆ มากมาย

“ปาโบล ปีกัสโซ่” จิตรกรเอกของโลกชาวสเปนเคยบอกในเรื่องนี้ว่า…จุดประสงค์ของศิลปะคือการล้างฝุ่นของชีวิตในแต่ละวันให้ออกจากจิตวิญญาณของเรา

นักวาดภาพประกอบก็เช่นกัน

แม้งานส่วนหนึ่งจะถูกสร้างผ่านเรื่องเล่าของนักเขียนที่ประพันธ์หนังสือต่าง ๆ ขณะที่อีกบางส่วนอาจสร้างเป็นนิทานภาพประกอบ หรือภาพประกอบในโฆษณาสื่อสิ่งพิมพ์และดิจิทัลมีเดีย แต่พวกเขาจะต้องล้างฝุ่นของชีวิตให้ออก เพื่อสร้างจิตวิญญาณแห่งศิลปะขึ้นมาใหม่เช่นกัน

ซึ่งเหมือนกับนักวาดภาพประกอบ 2 คนของประเทศไทยที่คว้ารางวัลจากการประกวดภาพประกอบหนังสือเด็กอาเซียน 2017 (ASEAN Illustration Award 2017) จากงานเทศกาลลิขสิทธิ์และเนื้อหาสำหรับสื่อเพื่อเด็กและเยาวชน (International Children’s Content Rights Fair-ICCRF) ที่จัดขึ้น ณ ศูนย์ประชุมและแสดงสินค้านานาชาติเฉลิมพระเกียรติ 7 รอบ พระชนมพรรษา จ.เชียงใหม่

กล่าวกันว่า การประกวดภาพประกอบหนังสือเด็กอาเซียน 2017 มีผู้ส่งภาพประกอบทั้งหมด 112 ราย จากหลายประเทศ ผู้ที่คว้ารางวัลประเภทต่าง ๆ จะได้รับเงินสนับสนุนจากธนาคารกรุงเทพ จำกัด (มหาชน) ที่เล็งเห็นถึงความสำคัญของงานศิลปะภาพประกอบหนังสือเด็ก

สำหรับผู้ชนะเลิศภาพประกอบหนังสือเด็กอาเซียน 2017 คือ “กัมปนาท สังข์สร” จากผลงานเรื่อง “Somwang’s Story” รับเงินรางวัล 5,000 ดอลลาร์สหรัฐ ถัดมาคือ “จิตรสุดา บวรกิจ” รับรางวัลภาพประกอบหนังสือเด็กอาเซียนยอดเยี่ยม ประเภทบันเทิงคดี เรื่อง “สัตว์ใต้ดินในเมืองไทย” รับเงินรางวัล 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ และ “จอฟฟรี เอเตียนชา” ชาวฟิลิปปินส์ รับรางวัลภาพประกอบหนังสือเด็กอาเซียนยอดเยี่ยม ประเภทสารคดีเรื่อง “Malong,the Magic Cloth” รับเงินรางวัล 2,500 ดอลลาร์สหรัฐ

แต่กระนั้น ทำให้เห็นเส้นทางของนักวาดภาพประกอบหนังสือเด็กทั้ง 2 คน เพราะคนหนึ่ง “กัมปนาท” เรียนจบปริญญาตรีจากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ และปริญญาโท หลักสูตรศิลปมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร

ขณะที่อีกคนหนึ่ง “จิตรสุดา” เรียนจบปริญญาตรี สาขาการออกแบบนิเทศศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

“กัมปนาท” เล่าให้ฟังว่า จุดเริ่มต้นของผมน่าจะมาจากการอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็กพอโตขึ้นมาก็ชอบอ่านวรรณกรรมไทยและต่างประเทศ และสิ่งสำคัญอีกอย่างผมชอบดูหนังด้วย เพราะหนังทำให้เกิดมุมองในเรื่องต่าง ๆ

“เพียงแต่ช่วงผ่านมา ผมอาจไม่ค่อยได้วาดภาพประกอบมากนัก จนเมื่อมาเรียน Fine Art งานบางอย่างจึงค่อนข้างก้ำกึ่งระหว่างการเขียนภาพประกอบ ผมชอบดีไซน์สี และดีไซน์รูปแบบต่าง ๆ ในงานของ Fine Art จนทำให้ผมเขียนภาพประกอบทิ้งไว้จำนวนมากโดยไม่คิดอะไร แต่เมื่อวันหนึ่ง พี่ที่รู้จักต้องการคนเขียนภาพประกอบหนังสือเด็ก เขาจึงชวนไปทำ”

“เป็นนิทานประกอบภาพเรื่องป่าแปลก ๆ ทั้งหมด 4 เล่ม ซึ่งผมเขียนเรื่องและภาพเองทั้งหมด ต่อจากนั้นผมเขียนนิทานประกอบภาพจริง ๆ อีกหลายเล่ม เพราะเขามีโครงเรื่องมาให้พูดง่าย ๆ ว่าผมเริ่มต้นชีวิตนักเขียนภาพประกอบตอนปริญญาโท ผมดำรงชีวิตอย่างนี้เรื่อยมาจนสามารถสร้างผลงานประมาณ 10 กว่าเล่ม โดยในจำนวนนี้มีผลงาน 3 เล่ม ที่ผมเขียนภาพประกอบให้กับสำนักพิมพ์ในไต้หวันด้วย”

ถามว่า ภูมิใจไหม ?

“ภูมิใจ แต่ผมรู้สึกว่าเราถนัดเขียนภาพประกอบระดับเยาวชนมากกว่า หรือถ้าให้ดี ผมหวังว่าวันหนึ่งคงมีโอกาสเขียนภาพประกอบให้กับงานวรรณกรรมบ้าง เพราะเราเติบโตมากับการอ่านงานแบบนี้ ผมรู้สึกว่าการเขียนภาพประกอบลักษณะนี้ เป็นความท้าทายอย่างหนึ่ง”

แต่กระนั้น เมื่อถามว่า ภาพประกอบชุด “Somwang’s Story” ต้องการเล่าอะไร ?

“กัมปนาท” บอกว่า จริง ๆ ผมนำความชอบของหนังมาสวมใส่ แม้จะออกแนวแฟนตาซีนิด ๆ เพราะผมต้องการย้อนเวลากลับไปหาอดีต เพื่อให้เห็นสมหวังกับคนรักรู้จักกันในวัยเด็กได้อย่างไร

“โจทย์ตรงนี้ยากมาก เพราะต้องเล่าให้รู้เรื่องภายใน 5 ภาพ และที่สุด ผมทำให้ทุกคนเห็นว่า สมหวังและแฟนสามารถครองรักกัน แต่งงานกัน และอยู่กันจนถึงวัยชราได้ ตรงนี้เป็นความท้าทายมาก เพราะใน 5 ภาพนี้ไม่มีเวิร์ดดิ้งเลย เราต้องอธิบายให้รู้เรื่อง ที่สำคัญ ผมทดลองใช้เทคนิค Digital Painting ที่ผมถนัด โดยลงสีผ่านไอแพดเพียง 10 วันเท่านั้นเอง”

ขณะที่ “จิตรสุดา” บอกว่า ส่วนตัวเป็นคนชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก ๆ และเคยเขียนนิทานประกอบภาพมาหลายเล่มแล้ว เพียงแต่ตอนนั้น เราเขียนเก็บไว้อ่านเอง ดูเอง แม้ตอนหลังจะแอบเอาไปให้เพื่อน ๆ อ่านบ้าง

“จนเมื่อมาเรียนนิเทศศิลป์ จึงมีโอกาสเขียนภาพประกอบบ่อยครั้งขึ้น จนคิดว่า ถ้าจะก้าวมาสู่อาชีพนี้จริง ๆ ต้องฝึกฝนเรื่องการอ่าน ต้องฝึกคิด ฝึกเล่น และฝึกจินตนาการเพื่อย้อนตัวเองให้ไปหาพวกเขา ถึงจะทำให้เราสื่อสารกับพวกเขาได้ สำหรับเรื่องสัตว์ใต้ดินในเมืองไทยจริง ๆ แล้ว เราทำเป็นศิลปนิพนธ์ส่งอาจารย์ตอนใกล้จบมาก่อน ตอนนั้นเราหาข้อมูลจากร้านหนังสือต่าง ๆ จนพบว่าหนังสือเหล่านั้นมีแต่เรื่องสัตว์ใต้น้ำ สัตว์บก และสัตว์อื่น ๆ เยอะมาก แต่ไม่มีสัตว์ที่อยู่อาศัยใต้ดินเลย”

“จึงเกิดความคิดที่จะทำศิลปนิพนธ์เรื่องนี้ ต่อจากนั้น เราก็ไปเขาดิน ไปคุยกับเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ ว่าใต้ดินนี้มีสัตว์จำพวกไหนอยู่บ้าง เขาก็ดีมาก เล่าให้เราฟังหมด จนพบว่ามีสัตว์ต่าง ๆ มากมายที่อาศัยอยู่ใต้ดิน ตรงนี้จึงนำมาเป็นเรื่องเล่าในนิทานประกอบภาพ กระทั่งอาจารย์ที่คณะเห็นว่าเราน่าจะลองส่งไปประกวดครั้งนี้ด้วย ที่สุดก็ลองส่งมา ปรากฏว่าได้รับรางวัลยอดเยี่ยม รู้สึกภูมิใจมาก”

แต่ที่ภูมิใจกว่าคือ “จิตรสุดา” รู้สึกว่าบานประตูของการเป็นนักวาดภาพประกอบเปิดต้อนรับเธอแล้ว ต่อจากนี้คงเป็นเรื่องของการฝึกฝน การสังเกต และการเปิดมุมมองในเรื่องต่าง ๆ ให้กว้างขึ้น

เพราะอย่างที่บอก “นักวาดภาพประกอบ” เป็นอาชีพหนึ่งที่คนรุ่นใหม่กำลังให้ความสนใจ ทั้งยังเป็นอาชีพท้าทายในระดับโลก เพียงแต่จะมีสักกี่คนที่จะก้าวไปถึงตรงจุดนั้น

จึงต้องให้กำลังใจกันและกัน ?

ติดตามข่าวสาร ผ่านแฟนเพจเฟซบุ๊ค ประชาชาติธุรกิจออนไลน์
www.facebook.com/PrachachatOnline
ทวิตเตอร์ @prachachat

ติดตามอ่านข่าวสารจากประชาชาติออนไลน์
ดาวน์โหลดผ่านแอปพลิเคชั่น >> Prachachat << ได้แล้ววันนี้