ลู่กรีฑาชีวิตของผู้อุทิศตน

คอลัมน์ : SD Talk
ผู้เขียน : นายแพทย์วงษ์ธวัชร์ เหลี่ยวรุ่งเรือง 
แพทย์ผ่าตัดกระดูกสันหลังดีเด่น สมาคมกระดูกสันหลังแห่งเอเชียแปซิฟิก

ผมคงต้องขอลบภาพเด็กเนิร์ดที่ทุกคนมีออกไปสักครู่หนึ่ง เด็กแพทย์ที่รักในกิจกรรมอยู่ทางนี้ครับ งานรับน้อง กีฬามหาวิทยาลัย หรือแม้แต่งานออกหน่วยของคณะ ผมไม่อยากพลาดเลย การที่เรามีโอกาสได้ทำกิจกรรมต่าง ๆ ออกชุมชน สิ่งเหล่านั้นสามารถนำมาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันได้ โดยเฉพาะการเป็นหมออาสา ผมเรียนรู้และนำประสบการณ์นั้นมาต่อยอดในวิชาชีพจนถึงปัจจุบัน

ผู้สูงอายุในประเทศไทยเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปัญหาโรคภัยที่เห็นได้ชัดมักเป็นเรื่องของความเสื่อมของกระดูกและข้อ ซึ่งเป็นปกติที่พบได้ในผู้สูงอายุ น่าประหลาดใจเหตุใดผู้ป่วยที่เพิ่มมากขึ้น แต่จำนวนแพทย์ไม่แปรผันตาม ยิ่งในพื้นที่ต่างจังหวัดนับว่าขาดแคลนค่อนข้างมาก ผมเล็งเห็นถึงความสำคัญในปัญหานี้ จึงเลือกเป็นส่วนหนึ่งของการแพทย์เฉพาะทางด้านกระดูกสันหลัง

สิ่งที่รู้สึกเป็นเกียรติที่สุดในชีวิต คือเมื่อมีโอกาสกราบบังคมทูลรายงานต่อสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้าฯ นำเสนองานวิจัยเกี่ยวกับนวัตกรรมทางการแพทย์ทางด้านงานออร์โทปิดิกส์หรืองานกระดูกและข้อ เป็นการใช้ปัญญาประดิษฐ์ในการตรวจวิเคราะห์โรคกระดูกสันหลังเสื่อม โดยใช้ภาพเอ็มอาร์ไอ (Magnetic Resonance Imaging : MRI) หรือภาพการตรวจเอกซเรย์ด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทางการแพทย์

ตอนนี้ผมเป็นหมอผ่าตัดกระดูกสันหลังเพียงคนเดียวของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา การได้ผ่าตัดผู้ป่วยที่มีความซับซ้อนสูงแล้วเขาหายจากโรคภัย สามารถกลับไปใช้ชีวิตประจำวันได้อย่างเกือบปกติหรือปกติ ถือว่าเป็นความสุขที่สุดของการเป็นแพทย์แล้ว

ชีวิตการเป็นแพทย์ต้องมีความยืดหยุ่นบางอย่างสูง บางครั้งเรามองว่ามีโอกาสที่ดีกว่าคนอื่น ทำให้เราอยากอุทิศตนในการรักษาผู้ป่วยมากขึ้น นอกจากบทบาทของแพทย์ผ่าตัด หน้าที่ของการเป็นอาจารย์ก็เป็นอีกหนึ่งความสุขในเส้นทางชีวิตนี้ การเรียนแพทย์ไม่เพียงสอนหลักสูตรการรักษา ทว่ายังคงช่วยฝึกความอดทน ฝึกวินัยในตนเอง เมื่อเห็นนักศึกษาประสบความสำเร็จในวิชาชีพ ย่อมเป็นความภูมิใจของอาจารย์แพทย์ทุกคนครับ