ปรากฏการณ์ ‘เนเน่ รอยัล’

คอลัมน์ : สามัญสำนึก
ผู้เขียน : ปราปต์ บุนปาน

“เนเน่ รอยัล” หรือ “รัตติกานต์ อำลอย” สาวน้อยวัย 16 ปี จากจังหวัดภูเก็ต กำลังเดินหน้าสร้างปรากฏการณ์หรือ “ความสำเร็จใหญ่” ในระดับนานาชาติ ที่คนไทยส่วนมากมักก้าวกระโดดไปไม่ถึงในระยะประมาณหนึ่งทศวรรษหลัง (ยกเว้นนักกีฬากอล์ฟหญิง เช่น “จีโน่-อาฒยา ฐิติกุล”)

ยิ่งเนเน่ที่เข้าแข่งขันในรายการ “อเมริกา’ส ก็อต ทาเลนต์” ซีซั่นล่าสุด เพิ่งได้รับ “ปุ่มทองคำ-โกลเด้น บัซเซอร์” ในรอบก่อนรองชนะเลิศ จนผ่านเข้าไปสู่รอบชิงชนะเลิศแบบอัตโนมัติ เธอก็ยิ่งกลายเป็นบุคคลต้นเรื่องในประเด็น “ทอล์กออฟเดอะทาวน์” ร่วมสมัย

มีอะไรหลายอย่างที่น่าสนใจเกี่ยวกับตัวตนของเด็กสาวนักร้อง-มือกีตาร์รายนี้

ข้อแรก เนเน่เป็นเด็กรุ่นใหม่ที่สร้างชื่อเสียงด้วยวัฒนธรรมที่ดู “โอลด์สกูล” ผ่านบทบาทการเป็นกีตาร์ฮีโร่ ผู้หญิงที่ร้องเพลงร็อกได้อย่างทรงพลัง แถมเพลงที่นำมาแสดงยังเป็นบทเพลงของ “คนรุ่นพ่อแม่”

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เคยมีผู้ตั้งข้อสังเกตว่า เด็กไทยและคนรุ่นใหม่ทั่วโลกคล้ายจะเล่นดนตรี (หรือสร้างชื่อเสียงตัวตนด้วยการเล่นดนตรี) กันน้อยลง

ยกตัวอย่างในบ้านเรา ซึ่งศิลปินอาชีพดัง ๆ ในกระแสดนตรี “ที-พ็อป” นั้นคือวัยรุ่นชาย-หญิงที่เน้นโชว์ศักยภาพทางด้านร่างกายผ่านการเต้น และการขับร้องบทเพลงที่เน้นกรูฟหรือจังหวะจะโคนที่เร้าใจ

จนหลายคนหลงคิดว่า นี่ไม่ใช่ยุคสมัยของนักร้องที่เน้นพลังเสียงและมีทักษะการเล่นเครื่องดนตรีที่เป็นเลิศอีกแล้ว 

แต่หากลองสอดส่องสายตาออกสู่โลกกว้างมากขึ้นและฟังเพลงให้มากขึ้น ก็จะพบว่าศิลปินรุ่นใหม่ ๆ ที่ยึดครองชาร์ตเพลงฮิตในอเมริกาและอังกฤษยุคปัจจุบัน มักเป็น “นักร้อง-นักแต่งเพลงหญิง” ที่เล่นดนตรีได้ แต่งเพลงเก่ง มุ่งผลิตผลงานผ่านการให้ความสำคัญกับการสร้างสรรค์เมโลดี้หรือท่วงทำนองอันไพเราะติดหู และการเขียนคำร้องที่มีเรื่องราวน่าสนใจ

ดูเหมือนว่าประเทศไทยจะยังไร้ “ศิลปินรุ่นใหม่” ที่มีคุณสมบัติแบบนั้น กระทั่งพวกเราเริ่มได้รู้จักกับเนเน่ 

ข้อสอง เนเน่อาจมีเอกลักษณ์ที่แตกต่างจาก “วัยรุ่นไทย” ส่วนใหญ่ จนไปได้ดีไปได้ไกลบนเวทีการแสดงความสามารถระดับโลก ด้วย “เงื่อนไขเฉพาะ”

ไม่เพียงแต่เคยลงแข่งขันในการประกวดมือกีตาร์ระดับประเทศ แต่รากฐานสำคัญกว่านั้นคือการที่เนเน่เติบโตขึ้นท่ามกลางวัฒนธรรมการฟังและเล่น “เพลงฝรั่ง” ภายในเมืองท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยชาวต่างชาติอย่างจังหวัดภูเก็ต

นี่คือปัจจัยที่หล่อหลอมให้เธอกลายเป็นนักร้อง-นักดนตรีผู้มีอัตลักษณ์เฉพาะตัว และเชื่อมโยงกับนานาชาติได้ด้วยวัฒนธรรมทางดนตรีที่ฟังดู “เก๋าเกินวัย”

พูดอีกแบบได้ว่า “เมืองท่องเที่ยวนานาชาติ” คือ ระบบนิเวศทางวัฒนธรรมพิเศษที่ก่อร่างสร้าง “เนเน่ รอยัล” ขึ้นมา

ประการสุดท้าย ต้องยอมรับว่าเนเน่โด่งดัง มีตัวตน และมีแฟนคลับจำนวนมากเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าเธอจะเป็นผู้ชนะเลิศในรายการ “อเมริกา’ส ก็อต ทาเลนต์” หรือไม่

เบื้องต้นที่สุดเธอได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ตนเองเป็นนักร้อง-นักดนตรีรุ่นใหม่ที่มีทักษะความสามารถสูงมาก

แต่เนเน่ยังมีอีกหลายด่านให้ต้องฝ่าฟัน กว่าจะบินสูงขึ้นไปเป็น “ศิลปินอาชีพ” ผู้ประสบความสำเร็จระดับโลก

หลังจากนี้เธอคงต้องลงมือแต่ง เล่น ร้อง และทำซิงเกิลของตนเอง เธอคงมีโอกาสได้ผลิตสตูดิโออัลบั้มและได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์ นักดนตรีบันทึกเสียง และคนเก่ง ๆ อีกหลายราย

โดยมีเป้าหมายหลักคือการพา “ผลงานออริจินอลของตัวเอง” ไปเอาชนะใจแฟนเพลงทั่วทุกมุมโลก และได้รับการยอมรับนับถือในระดับสากล

ต้องอย่าลืมว่า ยังไม่มีศิลปินอาชีพชาวไทยคนไหนที่เคยได้รางวัลทางดนตรีระดับ “ใหญ่มาก” ของโลก เช่น แกรมมี่ อวอร์ดส

นี่อาจเป็นอีกความหวังหนึ่งที่คนไทยแอบฝากไว้กับ “เนเน่ รอยัล”