รีเทลตามซอก-

คอลัมน์ สามัญสำนึก

โดย สมถวิล ลีลาสุวัฒน์

เมื่อคืนวันศุกร์หลบหนีความจำเจ ลองเปลี่ยนบรรยากาศไปนอนบ้านเพื่อนสนิทที่ย่านบางนา

ย่านที่ได้ชื่อว่าเป็น “ดงคอนโดฯ” ของคนรุ่นใหม่ ที่เลือกใช้ชีวิตอยู่ใกล้แนวรถไฟฟ้า

ตื่นเช้ามาได้ตักบาตร เพราะมีพระสงฆ์จาก 2-3 วัด ในทำเลสุขุมวิทตอนปลาย ยังเดินบิณฑบาตตามตรอกซอกซอย

โดยมีลูกศิษย์สูงวัยถีบจักรยานตามต้อย ๆ ช่วยขนของที่ญาติโยมตั้งใจทำบุญ

เดินมาสักพัก เจอร้านขายข้าวชื่อ “ทิพย์กับข้าวตามสั่ง” พร้อมเบอร์ โทร.ตัวเบ้อเริ่ม

แต่เจ้าของร้านผัวเมียกลับอยู่ในร้านที่เป็นซอกเล็ก ๆ (เล็กจริง ๆ เท่าที่เคยเห็น)

วิญญาณความเป็นนักข่าวแก่ ๆ อดไม่ได้ที่ต้องถาม “ความเป็นไปและความเป็นมา”

“ทิพย์” เล่าว่า เธอกับสามีเป็นคนอีสาน มาหากินที่กรุงเทพฯ เคยคิดจะไปขายของตลาดนัด

แต่ต้องล้มเลิก เพราะตลาดนัดมีคนเยอะจริง แต่คนขายมากกว่าคนซื้อ

เลยมาเช่าพื้นที่ว่าง เปิดร้านขายกับข้าวตามสั่ง และชวนเพื่อนมาขายกาแฟสด

ขายมา 10 กว่าปี ตั้งแต่ในซอยไม่มีคน จนวันนี้คนเป็นพัน

เพราะ BTS เปลี่ยนทำเล คนต่างถิ่นมาอยู่คอนโดฯมากขึ้น

กับข้าวตามสั่งเลย “ขายดี” มากขึ้นตาม

“ทิพย์” เล่าถึงตรงนี้ น้ำตาเธอรื้น ๆ เหมือนปลื้มปริ่มกับความสำเร็จที่คาดไม่ถึง

“ร้านเราขายดีมาก เพราะมีลูกค้าประจำพวกอยู่คอนโดฯ เช้ามาก็รับออร์เดอร์ ส่วนใหญ่จะใช้ LINE มีทั้งมารับเองตอนออกไปทำงาน และชะลอรถรับหน้าร้าน”

ส่วนกาแฟสด ลาเต้ คาปูชิโน่แก้วละ 30 บาทก็ขายดีมาก

เป็นความลงตัวทั้ง “คนขาย” กับ “คนซื้อ”

เพราะอาหารสดใหม่ อร่อย สะอาด และไม่แพง ข้าวราด 30 บาท โปะไข่ดาว ไข่เจียว เพิ่มอีก 7 บาท

นี่คือชีวิตจริง ๆ ของมนุษย์งานตลาดแมส หรือชนชั้นกลาง ที่เป็นประชากรขนาดใหญ่สุดของกรุงเทพฯ

ที่พอมีกำลังซื้อ จับจ่ายใช้สอย เป็นทราฟฟิกมหึมา ที่ผู้ประกอบการอยากขายสินค้าให้คนกลุ่มนี้มากที่สุด

เราถามต่อ “ทำไมร้านคุณมาอยู่ตรงนี้ พื้นที่แคบไปนะ”

“ที่เดิมกว้างค่ะ แต่เจ้าของที่ไม่ให้เช่าแล้ว เขาอยากขายที่ดินให้พวกทำคอนโดฯ อยากได้เงินก้อน”

“เราเลยหยุดขายไปพักใหญ่เมื่อกลางปี เพราะหาที่เช่าไม่ได้ ถามแล้วแถวนี้จะเอาค่าเช่าเดือนละ 30,000 บาท ไม่ไหวค่ะ เราสู้ไม่ไหว”

ส่วนเพื่อนที่ขายกาแฟสดเลิกขายไปเลย เพราะตะลอนหาที่ไม่ได้เหมือนกัน

สุดท้าย อู่ซ่อมรถเก่าแก่ในซอย โทร.หา ให้มาขายตรงซอกข้างอู่ เถ้าแก่บอกว่า อั๊วสงสารลื้อ แล้วอั๊วก็ไม่มีอะไรกินเลย ไปเซเว่นฯก็ซื้อนะ แต่อั๊วเบื่อ ไอ้เด็ก ๆ มันชอบ แอร์เย็น แต่กินข้าวกะเพราแล้ว นึกถึงร้านลื้อ

สรุป “ทิพย์กับข้าวตามสั่ง” ฟื้นคืนชีพ

แต่ต้องทำตัวลีบลง และใช้ฟังก์ชั่นพื้นที่ใช้สอยทุกตารางนิ้วให้มีค่ามากที่สุด

ในที่สุดเธอกับสามีก็ปรับตัวปรับใจได้ ลูกค้าคอนโดฯก็เฮโลยินดี เฮียเจ้าของอู่ก็ไม่ต้องฝืนใจเข้าร้านเซเว่นฯ

ฟังเรื่องราวทั้งหมดก็เดินย้อนกลับไปทำเลร้านเก่าของทิพย์ เห็นป้ายประกาศขายที่ดิน ที่ตั้งประชันกับ “อสังหาฯเจ้าสัว” เจ้าของเดียวกับคอนโดฯหรู และร้านสะดวกซื้อ 7-11 ในซอย

เรื่องนี้บอกอะไรบ้าง ?

บอกว่า “ไม่ว่าธุรกิจไหนก็ต้องมีหน้าร้านของตัวเอง”

แม้โลกออนไลน์จะมาแทนที่ แม้ IOT จะเป็นทุกสิ่ง

แต่ความจำเป็นของทุกธุรกิจก็ต้องมีที่ยืนของตัวเอง เพื่อขายสินค้า และบริการ

ไม่เว้นแม้แต่ธุรกิจการเงินที่จะ “ลด-เลิก” จำนวนสาขาลงแต่นายแบงก์ก็ต้องจำใจขึ้นห้างแทน

ไม่แปลกใจเลย ทำไม “เจ้าสัว” ในเมืองไทย ต่างโหยหา “ที่ดิน” แล้วหันมาทำ “รีเทล” กันถ้วนหน้า

“รีเทล” จึงเป็นเทรนด์ฮิตของเจ้าสัว เป็นธุรกิจขาขึ้น และกำลังเป็น “สงคราม” ในกลุ่มเจ้าสัวด้วยกันเอง

รับข่าวสาร ผ่านแฟนเพจเฟซบุ๊ก ประชาชาติธุรกิจออนไลน์ อย่าลืมกดติดตาม
และกดปุ่ม See first (เห็นโพสต์ก่อน)
www.facebook.com/PrachachatOnline
ทวิตเตอร์ @prachachat

ติดตามอ่านข่าวสารจากประชาชาติออนไลน์ ทันสมัย-ทันใจ
ดาวน์โหลดผ่านแอปพลิเคชั่น >> Prachachat << ได้แล้ววันนี้
ทั้งระบบ ios และ android

อ่านประชาชาติธุรกิจ ทั้งฉบับผ่าน e-Newspaper
ได้ที่แอปพลิเคชั่น Ookbee เลือก “ประชาชาติ”