สมอง-ใจ
คอลัมน์ Market-think
โดย สรกล อดุลยานนท์
วันก่อนคุยกับ ดร.วิชิต สุรพงษ์ชัย ประธานกรรมการบริหารธนาคารไทยพาณิชย์ เรื่องสนามลู่ปั่นเจริญสุขมงคลจิต
สนามปั่นจักรยานที่ไม่เพียงแต่ดีที่สุดในเมืองไทยแต่น่าจะดีที่สุดในโลก
สนามลู่ปั่นเจริญสุขมงคลจิตใช้พื้นที่ของบริษัทท่าอากาศยานไทย หรือ AOT รอบสนามบินสุวรรณภูมิ
ใช้งบประมาณลงทุนหลักพันล้านบาท
เป็นการลงทุนร่วมของภาคเอกชนที่เห็นประโยชน์ของโครงการนี้
สร้างสถานที่พักผ่อนและออกกำลังกายให้คน กทม.และพื้นที่ใกล้เคียงให้เป็นทางเลือกใหม่
แทนที่วันหยุดต้องไปศูนย์การค้าเพียงอย่างเดียว
ตอนนี้คนไปใช้บริการเยอะมาก
ถือเป็นโครงการที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง
วันที่คุยกับ ดร.วิชิต มีประโยคหนึ่งที่ผมชอบมาก
เขาบอกว่าตอนหาเงิน คนเราใช้ “สมอง”
แต่เวลาตัดสินใจใช้เงินเราใช้ “หัวใจ”
คมมาก…
ครับ การทำธุรกิจหาเงิน เราใช้สมอง-ใช้เหตุผล
จะขายอะไรดี
ตั้งราคาเท่าไร
มีเงินแล้วจะลงทุนอะไรต่อ
จะร่วมทุนกับใคร ฯลฯ
ทุกอย่างล้วนใช้ “สมอง” ใช้ “ความคิด”
แต่เมื่อถึงเวลาใช้เงิน
การตัดสินใจของแต่ละคน
แตกต่างกัน
บางคนเลือกซื้อเพชร
เพราะชอบเพชร
เลือกซื้องานศิลปะ
เพราะชอบศิลปะ
การเลือกใช้เงินกับของแต่ละอย่างเป็นไปตาม “ความชอบ” ของตัวเอง
ไม่ใช่ “เหตุผล”
ผู้หญิงที่ซื้อกระเป๋าราคาแพง ๆ มักจะมีเหตุผลมากมาย
รวมทั้งเรื่องการลงทุน
เวลาขายต่อ ขายได้แพงกว่าซื้อ
แต่จนถึงวันนี้ก็ไม่เคยขายสักใบเดียว
“เหตุผล” นั้นเป็น “ข้ออ้าง”
แต่จริง ๆ ซื้อเพราะ “ชอบ”
ไม่ใช่เรื่องของ “สมอง”
แต่เป็นเรื่องของ “หัวใจ”
เหมือนผู้ชายที่สะสม “นาฬิกา”
ก็จะอ้างแบบเดียวกัน
แต่จริง ๆ คือชอบ “นาฬิกา”
อาจมีแค่บางคนที่ใส่นาฬิกาแพง ๆ
แต่ไม่ซื้อ “นาฬิกา”
ใช้การยืม “นาฬิกา” ของเพื่อน
คนนั้นแท้จริงเขาอาจไม่ได้ชอบ “นาฬิกา”
แต่ชอบ “การยืม” ของคนอื่น
นี่ก็เป็นเรื่อง “ใจ” เหมือนกัน
ในอีกมุมหนึ่ง การใช้เงินของบางคนก็ไม่ได้ใช้ในการเลือกซื้อของที่เราชอบ
แต่เลือกลงทุนเพื่อผู้อื่น
เหมือนที่เราเห็นนักธุรกิจใหญ่ ๆ
อย่าง “บิล เกตส์-วอร์เรน บัฟเฟตต์” ทำกัน
เมื่อมีเยอะมากเกินก็โอนกลับไปสู่สังคม
นักธุรกิจไทยหลายคนก็ทำกัน
ทั้งแบบเงียบ ๆ และเปิดเผย
แต่บางคนก็ไม่เคยคิดจะทำเลย
ทั้งที่รวยล้นฟ้า
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องของ “สมอง” ครับ
แต่เป็นเรื่องของ “หัวใจ”