Market-think : ‘ปัญหา’ เปลี่ยนชีวิต
คอลัมน์ : Market-think ผู้เขียน : สรกล อดุลยานนท์
วันก่อนอ่านบทสัมภาษณ์ของ “เก่ง” ธีระพงศ์ ระบือธรรมผู้ก่อตั้งและเจ้าของบริษัทสมุนไพรไทย หงส์ไทย จำกัด
สารภาพตามตรงว่าผมรู้จักยาดมหงส์ไทยครั้งแรกจาก “ลิซ่า”
ตอนเห็นรูปก็เฉย ๆ แต่พอมีข่าวว่ายาดมที่เธอใช้คือ “หงส์ไทย” และขายดีมากหลังจากมีรูปนี้ออกไป
ผมจึงเริ่มสนใจ “หงส์ไทย”
ส่วนหนึ่งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยสนใจ เพราะผมไม่ดมยาดม
ไม่ใช่ลูกค้าของ “หงส์ไทย”
เคยเห็นในร้านขายยา แต่ไม่ได้สนใจ
เคยเห็นเด็กวัยรุ่นควักออกมาดม ก็รู้สึกแปลก ๆ นิดนึง เพราะแพ็กเกจจิ้งดูเชย ๆ
ขวดพลาสติก มีตัวอักษรเยอะ ๆ
หมุนฝาออกมาแล้วดม
แต่พอ “ลิซ่า” ปลุกกระแสขึ้นมา ผมจึงรู้ว่า “หงส์ไทย” ดังมาก
จากนั้นก็เริ่มมียาดมในรูปแบบเดียวกันโผล่ขึ้นมาราวกับดอกเห็ด
คุณธีระพงศ์นั้นเรียนจบแค่ ป.6 ก็เริ่มทำงานหาเงิน
เขาเริ่มทำยาดมมา 27 ปีแล้ว เพื่อเป็นรายได้เสริม
เริ่มต้นด้วยการเรียนการทำพิมเสนน้ำ เสียค่าเรียน 200 บาท
ผลิตออกมาแต่ขายได้น้อย ก็หยุดไปพักหนึ่ง
อีกปีกว่ามาเริ่มต้นใหม่ แต่เปลี่ยนวิธีการทำตลาด
ไปบุกตามงานศพ มินิมาร์ตในปั๊ม
ขายราคา 15 บาท
ทำแบบเล็ก ๆ แต่ก็พอขายได้
จนเริ่มมีคู่แข่งเข้ามา เขาสู้ไม่ได้ก็กลับไปทำงานบริษัทประมาณ 2 ปีกว่า
จนวันหนึ่งเจอประโยคเปลี่ยนชีวิต
“เก่ง” ไปที่ปั๊มน้ำมัน เจอเด็กปั๊มถามว่าพี่หายไปไหนมา
“มีลูกค้าตระเวนหายาดมของพี่อยู่เลย”
เขากลับมาทำยาดมอีกครั้ง และได้บทเรียนสำคัญคือ ถ้าทำของดีจะไม่มีวันตาย
คุณธีระพงศ์เริ่มทำการตลาดจริงจัง เดินขายในตลาด ขายไปถามไป
เขาพบว่าสินค้าที่ดี คือสินค้าที่ลูกค้าต้องการ
ไม่ใช่สินค้าที่เราต้องการ
และอีกเรื่องหนึ่งที่ผมชอบมาก
มีคนถามว่าสูตรยาดมหงส์ไทยวันนี้มาจากไหน
เขาตอบว่าได้มาจากคำตำหนิของลูกค้า
“ถ้าเราแก้คำตำหนิของลูกค้าได้ 1 คน จะได้โบนัสไป 1 แสนคน”
คมมาก..
สูตรยาดมหงส์ไทยไม่ได้มาจากสูตรเก่าแก่ของใคร
มาจากจุดเริ่มต้นง่าย ๆ คือ “พิมเสนน้ำ”
แล้วใช้คำตำหนิของลูกค้ามาพัฒนาสูตรไปเรื่อย ๆ
ทุกครั้งที่แก้ปัญหาได้ จะได้สินค้าใหม่ที่ดีกว่าเดิม
ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนกลายมาเป็นสูตรยาดมที่มียอดขายปีละ 366 ล้านบาท
และคาดว่าจะได้ 500 ล้านบาทในปีนี้
ผมนึกถึง “หนึ่ง-จักรวาล” สุดยอดโปรดิวเซอร์เพลงในเมืองไทย
เขาคล้าย ๆ กับคุณเก่ง-ธีระพงศ์ คือเริ่มต้นจากไม่รู้เรื่องดนตรีมาก่อนเลย
ไม่เคยเรียนโน้ตดนตรี
เรียนรู้การเล่นคีย์บอร์ดจากการฟัง
คุณพ่อของเขาสอนว่า ได้ยินเสียงอะไรให้กดคีย์บอร์ดตามนั้น
สอนแบบ “เซน” มาก
เขาเริ่มต้นแกะเพลงจากการฟังแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่เด็ก
จนเริ่มเล่นดนตรีเก่ง ก็เริ่มไปเล่นในร้านอาหาร
ทุกครั้งที่นักร้องจะร้องเพลงใหม่ เขาจะเอาโน้ตมาให้นักดนตรี
แต่ “หนึ่ง” อ่านโน้ตไม่ออก
เขาจะโดนด่า
กลับบ้านมาแกะเพลงใหม่
“หนึ่ง” บอกว่าที่เขาเก่งได้ มาจากการโดนด่า
พอเล่นคาเฟ่ เริ่มไม่โดนด่า เขาก็ไปเล่นให้กับบาร์รำวง
รำวงจะเปลี่ยนเพลงเร็ว ถ้าเพลงไหน “หนึ่ง” เล่นไม่ได้จะโดนด่า
ต้องกลับบ้านมาแกะเพลงนั้น
พอไม่โดนด่าที่บาร์รำวง เขาก็เริ่มไปเล่นในโรงแรม เจอเพลงสากล
โดนด่าอีก ถ้าเล่นเพลงนั้นไม่ได้
ทุกครั้งที่โดนด่า เขาจะเก่งขึ้น
เพราะเขาได้รู้ว่าตัวเองมีปัญหาอะไร
และเมื่อแก้ปัญหาได้ เขาก็เก่งขึ้น
นึกถึงคำพูดของคุณเก่ง
“ถ้าเราแก้คำตำหนิของลูกค้าได้ 1 คน จะได้โบนัสไป 1 แสนคน”
สำหรับ “หนึ่ง-จักรวาล” ก็คงคล้ายกัน
ครับ ทุกเรื่องราวในชีวิตจะเป็นบวกหรือลบอยู่ที่มุมมอง
ถ้าเรามอง “ปัญหา” คือหนึ่งในกระบวนการเรียนรู้
ทุกครั้งที่แก้ “ปัญหา” ได้
“โอกาส” ใหม่จะเกิดขึ้นทันที