ชายอิหร่าน ต้นแบบ The Terminal กับชีวิตในสนามบินที่เรียกว่า “บ้าน”
“เมห์ราน คาริมี นาสเซรี” อายุ 76 ปี ใช้ชีวิตอยู่ในสนามบินชาร์ล เดอ โกล นานถึง 18 ปี และเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายในอาคารผู้โดยสารชั้น 2F
วันที่ 13 พฤศจิกายน 2565 อัลจาซีราห์รายงานว่า ชายชาวอิหร่านที่อาศัยอยู่ที่สนามบินชาร์ล เดอ โกล ในกรุงปารีส เป็นเวลานานถึง 18 ปี และเรื่องราวของเขาได้กลายเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดภาพยนตร์เรื่อง The Terminal ของ “สตีเวน สปีลเบิร์ก” ได้เสียชีวิตลงแล้วที่สนามบินที่เขาเรียกว่า “บ้าน”
“เมห์ราน คาริมี นาสเซรี” อายุ 76 ปี เสียชีวิตเมื่อวันเสาร์ตามเวลาท้องถิ่น ด้วยอาการหัวใจวาย ที่อาคารผู้โดยสาร ชั้น 2F ของสนามบินชาร์ล เดอ โกล เมื่อช่วงเที่ยงวัน หลังได้รับการรักษาจากทีมแพทย์ ซึ่งท้ายที่สุดก็ไม่สามารถยื้อชีวิตเขาไว้ได้
นาสเซรีอาศัยอยู่ที่อาคารผู้โดยสาร 1 ของสนามบินชื่อดังแห่งนี้ ตั้งแต่ปี 2531-2549 โดยในช่วงแรกเกิดจากสถานการณ์ทางกฎหมายที่ไม่ชัดเจนระหว่าง 2 ประเทศ (legal limbo) เนื่องจากเขาไม่มีเอกสารแสดงถิ่นที่อยู่ แต่ช่วงหลังเห็นได้ชัดว่าเป็นความสมัครใจของเขาเอง
เขานอนบนม้านั่งสีแดงที่ล้อมรอบด้วยกล่องหนังสือพิมพ์และนิตยสาร อาศัยอาบน้ำในห้องน้ำพนักงาน ที่นี่เขาหมดเวลาไปกับการเขียนไดอารี อ่านนิตยสาร ศึกษาด้านเศรษฐศาสตร์ และสำรวจนักเดินทางในสนามบิน
พนักงานในสนามบินตั้งฉายาให้เขาว่า “ลอร์ดอัลเฟรด” และเขาก็กลายเป็นคนดังในหมู่ผู้โดยสารที่เดินทางเข้า-ออกสนามบินแห่งนี้
“ท้ายที่สุด ผมจะออกจากสนามบินนี้” เขาให้สัมภาษณ์กับเอพีเมื่อปี 2542 ระหว่างที่สูบบุหรี่บนม้านั่ง ในสภาพผอมแห้ง ผมยาวบาง ตาโหล และร่องแก้มลึก เขากล่าวอีกว่า “แต่ผมยังรอหนังสือเดินทางหรือวีซ่า”
นาสเซรีเกิดเมื่อปี 2488 ในเมือง Soleiman ซึ่งในขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอิหร่าน แต่อยู่ภายใต้เขตอำนาจศาลของอังกฤษ พ่อของเขาเป็นชาวอิหร่าน แม่ของเขาเป็นชาวอังกฤษ เขาเดินทางออกจากอิหร่านไปเรียนที่อังกฤษเมื่อปี 2517 หลังจากกลับมาอิหร่าน เขาถูกจำคุกเพราะไปร่วมประท้วงต่อต้านพระเจ้าชาห์ และถูกขับออกจากประเทศโดยไม่มีหนังสือเดินทาง
แต่การสืบสวนในภายหลังชี้ว่าเขาไม่เคยถูกเนรเทศออกจากอิหร่าน ตามรายงานของเดลีเมล์
เขายื่นขอลี้ภัยทางการเมืองในหลายประเทศของยุโรป ซึ่งรวมถึงอังกฤษ แต่ถูกปฏิเสธ ในที่สุดหน่วยงานผู้ลี้ภัยแห่งสหประชาชาติในเบลเยียมได้มอบหนังสือรับรองผู้ลี้ภัยให้กับเขา แต่เขากล่าวว่าใบรับรองผู้ลี้ภัยของเขาหายไปพร้อมกับกระเป๋าเอกสารที่ถูกขโมยที่สถานีรถไฟในกรุงปารีส
ต่อมาตำรวจฝรั่งเศสได้จับกุมเขา แต่ไม่สามารถเนรเทศเขาไปที่ไหนได้ เพราะเขาไม่มีเอกสารราชการ เขาจึงลงเอยที่สนามบินชาร์ล เดอ โกล ตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2531 เป็นต้นมา
ความผิดพลาดของระบบราชการและกฎหมายการเข้าเมืองที่ทวีความเข้มงวดของยุโรป ทำให้เขาตกอยู่ภายใต้ดินแดนไร้ผู้ครอบครอง (no-man’s land) โดยชอบด้วยกฎหมายมานานหลายปี
เจ้าหน้าที่เผยว่า เมื่อเขาได้รับเอกสารผู้ลี้ภัย เขารู้สึกประหลาดใจและเกิดความไม่มั่นคง หากต้องออกจากสนามบิน
มีรายงานว่าเขาปฏิเสธที่จะเซ็นเอกสาร และจบลงด้วยการอยู่ที่นั่นต่อไปอีกหลายปี กระทั่งเขาต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเมื่อปี 2549 ก่อนจะไปอาศัยในสถานพักพิงของกรุงปารีส
บรรดาผู้ที่ผูกมิตรกับเขาที่สนามบิน กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า การใช้ชีวิตในพื้นที่ที่ไม่มีหน้าต่างเป็นเวลาหลายปีนั้น ส่งผลเสียต่อสภาพจิตใจของเขา ขณะที่แพทย์ประจำสนามบินได้แสดงความกังวลเกี่ยวกับสุขภาพร่างกายและจิตใจของเขา และกล่าวถึงเขาว่าเป็น “ฟอสซิล” อยู่ที่นี่
เพื่อนที่เป็นตัวแทนขายตั๋วของเขา เปรียบเทียบเขากับนักโทษที่ไม่สามารถออกไปใช้ชีวิตข้างนอกได้
ช่วงหลายสัปดาห์ก่อนที่จะเสียชีวิต นาสเซรีกลับมาอยู่ที่สนามบินชาร์ล เดอ โกล อีกครั้ง
เรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อของนาสเซรีกลายเป็นแรงบันดาลใจในการสร้างภาพยนตร์เรื่อง The Terminal ของ “สตีเวน สปีลเบิร์ก” ในปี 2547 ที่นำแสดงโดย “ทอม แฮงส์” รวมถึงภาพยนตร์ฝรั่งเศสเรื่อง Lost in Transit และละครโอเปราเรื่อง Flight
ในภาพยนตร์เรื่อง The Terminal แฮงส์รับบทเป็น “วิกเตอร์ นาวอร์สกี้” ชายที่เดินทางมาจากประเทศคราโครเซียในยุโรปตะวันออก เมื่อมาถึงสนามบินเจเอฟเค ในนครนิวยอร์ก ประเทศของเขาเกิดการปฏิวัติทางการเมือง ทำให้เอกสารการเดินทางทั้งหมดของเขาไม่สามารถใช้การได้ในชั่วข้ามคืน
เขาจึงต้องอาศัยอยู่ในสนามบินนานาชาติอย่างไร้จุดหมาย ในขณะที่ความไม่สงบในคราโครเซียยังดำเนินต่อไป
ตามรายงานของนิวยอร์กไทม์ส สปีลเบิร์กได้ซื้อสิทธิ์เรื่องราวชีวิตของนาสเซรีผ่านบริษัทโปรดักชั่นของเขาคือ “ดรีมเวิร์กส์” โดยจ่ายเงินประมาณ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ
นาสเซรียังเขียนอัตชีวประวัติของตัวเองชื่อ The Terminal Man ซึ่งตีพิมพ์ในปี 2547