‘โดปามีน’ เพื่อชีวิต

คอลัมน : สามัญสำนึก 
ผู้เขียน : สมถวิล ลีลาสุวัฒน์ 

วันก่อนได้เซย์เยส เพื่อนๆ ที่กระทรวงสุขภาพ โทร.มานัดกินเค้กร้านอร่อย แถวประชานิเวศน์ 1 ใกล้ที่ทำงาน

เพราะเห็นโพสต์ของร้าน “ประพักตร์” ที่เปิดมานานถึง 26 ปี สื่อความนัย ๆ ถึงการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง 

เนื่องจากสภาพเศรษฐกิจ ทำให้เจ้าของร้านเริ่มจะถอย และอยู่ในช่วง “ประคับประคอง” ธุรกิจที่ตัวเองรักให้อยู่นานที่สุด 

เพราะตั้งใจทำอาหาร ทำขนม ให้ลูกค้าที่ผูกพันกันมานาน ได้ลิ้มรสชาติอร่อย ๆ ถูกปาก ในสไตล์โฮมเมด 100%

วันที่ไปคนตรึมเต็มร้าน ปกติไม่ค่อยโทร.จอง เจอบรรยากาศแบบนี้ก็ชื่นใจแทนเจ้าของ ที่โลกโซเชียลช่วยกระจายข่าว ทำให้ลูกค้าเก่า-ใหม่ กลับมารำลึกรสชาติอีกครั้ง

รอไม่นาน เราก็ได้โต๊ะมุม เค้ก 4 รสยอดนิยมถูกเสิร์ฟมาก่อนอาหารจานเดียว

ดูสีหน้าพี่คนเสิร์ฟ และเจ้าของร้าน มีความสุขขึ้น เห็นรอยยิ้มที่ออกมาจากแววตา

พวกเราเลยยกนิ้วให้ “สู้ต่อไปกันนะคะ”

ความสุขแบบนี้เป็นความอิ่มเอมใจ เป็นอาหารทางใจ ที่ทำให้ใจเราสบาย และมีพลัง เห็นคนมีความสุข เราก็สุขด้วย

ทำให้นึกถึงงานกาแฟระดับชาติ Thailand Coffee Fest 2026 ที่เหมาฮอลล์ 5-8 อิมแพ็ค เมืองทองธานี

คนมาร่วมงานเยอะมาก เกิน 80% มีแต่คนรุ่นใหม่ ดูดี มีรสนิยม คึกคักทั้งคนขาย-คนซื้อ และคนดูงานอย่างเรา ๆ 

สอบถามแล้ว ส่วนใหญ่เป็น Coffee Lover ที่รักและหลงใหลกาแฟ รวมถึงขั้นตอนที่ทุกคนพร้อมจะ “ใส่ใจ” ให้ไหลไปกับน้ำต้มเดือด แต่ให้กลิ่นและรสชาติอันแสนละมุน  

นับเป็นธุรกิจและไลฟ์สไตล์ของแต่ละคนที่เริ่มมาจาก “ความรัก” เป็นพื้นฐาน และสามารถสร้าง “ความสุข” ได้จากสิ่งเล็ก ๆ

เหมือน “โดปามีน-Dopamine” สารเคมีในสมองและฮอร์โมนดีๆ ได้เวลาทำหน้าที่ 

เป็นการให้รางวัลกับตัวเองและคนรอบข้าง ช่วยให้รู้สึกดี มีแรงจูงใจ กระตือรือร้น มีสมาธิจดจ่อกับเป้าหมาย (ที่ดี) 

ซึ่งไม่ใช่แค่เรื่องความสุขอย่างเดียว แต่ยังช่วยขับเคลื่อนให้ตัวเราอยากทำสิ่งต่าง ๆ สิ่งนั้นๆ ให้สำเร็จ

ฮอร์โมนแห่งความสุขตัวนี้ จะหลั่งตอนที่เรารู้สึกพอใจ อบอุ่นหัวใจ

ทำนอง “แค่นี้ก็ทำให้เรารู้สึกมีความสุขแล้ว” 

แน่นอนความสัมพันธ์รอบข้างก็จะแข็งแกร่งไปด้วย ชนิดลมพายุพัดมาก็ไม่ไหวเอน 

ว่าแล้วนึกถึงตอนที่ “กินเค้ก” ร้านประพักตร์ ลึก ๆ เรารู้สึกผิด

เพราะเค้กคือของหวาน ที่มีแป้ง นม น้ำตาล บ่อเกิดของ NCD หรือโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง พวกความดัน เบาหวาน หลอดเลือด ฯลฯ

แต่เมื่อมาฟัง “หมอต้น” นายแพทย์นิพันธ์พงศ์ พานิช แพทย์แผนไทย ผู้ก่อตั้ง Avatar Clinic ก็เริ่มเบาใจ

เพราะคำอธิบายของหมอต้นเคลียร์มาก 

เริ่มจาก ขนม คือ ของว่าง กินแก้อยาก กินให้หายอยาก ไม่ใช่กินให้อิ่ม หรือกินเยอะ ๆ เหมือนอาหารหนึ่งมื้อ

ดังนั้นเราสามารถกินขนม กินเค้กได้ แต่ 2-3 คำก็พอ จบเป็นจบ 

กินแบบชิม รับรสชาติอร่อย เพื่อให้เกิดโดปามีน กินให้เรามีความสุข จอยไปกับมื้อนั้น ๆ กลุ่มเพื่อนนั้น ๆ 

ไม่มัวแต่อมทุกข์ นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ 

เพราะขนมเกิดมาทำหน้าที่ของขนม ไม่ใช่อาหารมื้อหลัก แต่เป็นมื้อทานเล่น  

ทุกคน ทุกอย่าง มีบทบาท และหน้าที่ของมัน

ทำให้ลืมคำบ่นของเพื่อน ๆ “ทำไมประเทศเรามีแต่ข่าวร้าย ข่าวภัยธรรมชาติ ข่าวหดหู่ ข่าวอดสูอย่างสมีโชติ-สีกาเอ๋ ที่ทำให้วงการศาสนาเสื่อม”

แล้วพี่เปี๊ยกเพื่อนรุ่นพี่กรมสุขภาพจิตก็ให้ข้อคิด

เวลาที่เราเจอข่าวร้าย ๆ แล้วตัวเรายังสบายดี แต่ทำไมใจเราไม่สบายนั้น ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ 

แต่เป็นฟีดแบ็กทางใจที่ปกติของมนุษย์ ว่าเรารู้สึกแบบนี้ ซึ่งไม่ใช่สัญญาณของความผิด

แต่เป็นสัญญาณที่ว่า

หัวใจเราอ่อนโยนมากพอจะรับความเจ็บปวดของคนอื่นได้ 

โอ้…ฟังแล้ว มันเป็นเช่นนี้เอง

ความรู้สึกสะเทือนใจจากเรื่องไกลตัวจึงเกิดขึ้นได้เสมอ

เพราะมนุษย์ชอบเรียนรู้ผ่าน “ความรู้สึก”

มากกว่าเหตุผล