ขาดทุนคือกำไร
คอลัมน์ Market-think
โดย สรกล อดุลยานนท์
วันก่อน คุณตัน ภาสกรนที มาบรรยายที่หลักสูตร ABC แทนที่จะคุยเรื่องธุรกิจชาเขียว เราเปลี่ยนมาคุยกันเรื่อง “ตลาดนัด”
ตอนนี้ “ตัน” ทำตลาดนัดแห่งใหม่ที่ชลบุรี
ชื่อว่า “ตลาดนัดนินจา อมตะ”
คำว่า “อมตะ” เพราะอยู่ใกล้นิคมอุตสาหกรรมอมตะ
เป็นตลาดนัดใหญ่มาก ประมาณ 80 ไร่
พื้นเทปูนอย่างดี มีอาคารขนาดใหญ่ 2 หลัง
รองรับพ่อค้าแม่ค้าได้มากกว่า 2,000 แผง
ก่อนหน้านี้ คุณตันเคยทำตลาดนัดมาแล้วที่จังหวัดลพบุรี
สั่งสมประสบการณ์เรื่อง “ตลาดนัด”มาพอสมควร
ตอนนี้ตลาดนัดนินจา อมตะ ของคุณตัน ประสบความสำเร็จสูงมาก
เปิดมาได้เกือบ 3 เดือน คนแน่นแทบทุกวัน
ส่วนหนึ่ง เพราะคุณตันเป็นนักธุรกิจใหญ่ที่กล้าได้กล้าเสีย
จัดเต็ม-ใส่เต็ม ตามสไตล์คุณตัน
ส่วนหนึ่ง มาจากประสบการณ์การลองผิดลองถูกจากตลาดนัดลพบุรีมาแล้ว
ส่วนหนึ่ง เพราะคุณตันมาจาก “ดิน”
เริ่มทำธุรกิจแรก คือ แผงขายหนังสือพิมพ์หน้าตึกแถว
เขารู้ว่าพ่อค้าแม่ค้ากลุ่มนี้ต้องการอะไร
เรื่องนี้สำคัญมากครับ
เพราะการทำตลาดนัด เราต้องดีลกับพ่อค้ารายย่อย ประมาณ 2,000-3,000 คน
พ่อค้าแม่ค้ากลุ่มนี้ รายได้และรายจ่ายของเขาเป็น “รายวัน”
ไม่ได้มีสายป่านยาว
จ่ายค่าเช่าแผงเป็นวัน
รายได้จากการขายเป็นวัน
เมื่อสายป่านไม่ยาว ถ้าตลาดนัดจุดติดช้า เขาจะหนีทันที
เพราะไม่สามารถขาดทุนได้นาน
คำว่า “จุดติดช้า” ไม่ได้หมายความว่า 1-2 เดือนนะครับ
แค่ไม่ถึงสัปดาห์ ถ้าไม่มีคนเดินตลาดนัด เขาก็ไปแล้ว
ตอนเปิดตลาดนัดนินจา อมตะ คุณตันใช้ 2 กลยุทธ์
กลยุทธ์แรก คือ จัดคอนเสิร์ตต่อเนื่องทุกวัน 2 เดือน
เรียกคนมาดูคอนเสิร์ตฟรี เพื่อให้เดินตลาดนัดต่อ
เป็นคาถาเรียก “ลูกค้า” ให้ “พ่อค้า”
กลยุทธ์ที่สอง คือ ให้พ่อค้าแม่ค้าขายฟรี 3 เดือน
ไม่เก็บเงินค่าเช่าแผง
มุมหนึ่ง คือ การ “เติมเงินในกระเป๋า” พ่อค้าแม่ค้า
ให้ทุกคนกระเป๋าลึกขึ้น
มีต้นทุนในการทำมาค้าขาย
ใครที่กู้เงินนอกระบบมาลงทุน จะได้มีเงินไปจ่ายเขา
หลังเดือนที่ 3 ค่อยว่ากัน
ในอีกมุมหนึ่ง เพราะ “คุณตัน” เข้าใจคนระดับ “รากหญ้า” ดี
รู้ว่าปัญหาของคนกลุ่มนี้คืออะไร
พอเริ่มเก็บเงินค่าเช่าแผง วันละ 100-200 บาท
พ่อค้าแม่ค้าทุกคนมีเงินทุนในกระเป๋าแล้ว จากการขายฟรี 3 เดือน
และรู้ว่า “รายรับ” ต่อวันเท่าไร เพราะได้ทดลองขายมาแล้ว
แทบจะไม่มีความเสี่ยงเลย
ตอนที่เขาทำตลาดนัดที่ลพบุรี
“น้องกิฟท์” ลูกคุณตัน เคยบอกพ่อประโยคหนึ่งที่เขาประทับใจมาก
เพราะเข้าใจในสิ่งที่เขาตั้งใจทำ
“กิฟท์” บอกว่า ธุรกิจตลาดนัดไม่ได้ทำกำไรมากมาย
“แต่มันมีคุณค่ามาก”
สิ่งที่ “ตัน” มีความสุขที่สุด คือ ได้สร้างชีวิตใหม่ให้กับพ่อค้าแม่ค้าจำนวนมาก
มีกินมีใช้ มีเงินส่งลูกไปเรียน มาจากตลาดนัดของเขา
คุณตันบอกว่า “กำไร” ของเขา คือ การได้เดินตลาดนัด แล้วได้กินของฟรีตามแผงต่าง ๆ
เดินไปแผงไหน ทุกคนก็ยื่นอาหารหรือขนมให้
ด้วย “รอยยิ้ม”
เพราะทุกคนได้ “ชีวิตใหม่” จากตลาดนัดของ “ตัน”
ในความคิดของเขา “พ่อค้าแม่ค้า” ในวันนี้ ก็คือ ตัวเขาในอดีต
วันนั้น เขาอยากได้รับความช่วยเหลือแบบไหน
วันนี้ “ตัน” ก็ให้ “ตัวเขาในอดีต” แบบนั้น
…เท่านั้นเอง