ดร.ธรณ์ โพสต์ถึง “ในหลวงร.9” ฮีโร่ในโลกจริง “นักอนุรักษ์-นักพัฒนา” ที่ไม่มีอีกแล้ว

ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ โพสต์เฟซบุ๊ค Thon Thamrongnawasawat มีใจความว่า #เรื่องยาววันหยุด ผมจะเล่าเรื่องที่ผมคิดว่าในหลวงรัชกาลที่ 9 ทรงปราดเปรื่องที่สุด แน่นอนว่าพระองค์ทรงพระปรีชาสามารถในทุกด้าน ดังที่เราทราบกันดี

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งซึ่งผมไม่เคยเห็นว่าใครทำได้อย่างพระองค์ในโลกที่ผู้คนต้องการฮีโร่ เราจะเห็นผู้นำของคนแต่ละกลุ่ม

ผมเน้นย้ำว่าแต่ละกลุ่ม

ในกลุ่มคนที่ด้อยโอกาส มีฮีโร่ที่พยายามสร้างความเปลี่ยนแปลง คนพวกนั้นเรียกร้องและผลักดัน โดยยึดถือประโยชน์ของกลุ่มที่หนุนหลังเขาเป็นที่ตั้ง

ในกลุ่มคนที่มีโอกาส ก็มีผู้นำที่สร้างความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน ทุ่มสุดตัวดันให้เกิดการลงทุน เศรษฐกิจ ฯลฯ โดยยึดถือประโยชน์ของพวกเขาเป็นเอกอุ

ในประวัติศาสตร์โลกที่ผ่านมา หากลองย้อนพิจารณา เราจะเห็นฮีโร่เช่นนี้ทั้งนั้นผู้นำหลายคนเป็นฮีโร่สำหรับนายทุน ทำให้ประเทศเจริญก้าวหน้า ร่ำรวยมหาศาล แต่เกิดความแตกแยกของชนชั้น คนจนไม่ยกย่อง เช่นเดียวกัน นายทุนก็ไม่ชอบคนอย่างเช กูวารา หรือนักปฏิวัติเพื่อปากท้องชาวบ้าน เพราะคนเช่นนั้นไม่เห็นความสำคัญของเศรษฐกิจเสรี ไม่สนใจการลงทุน

แล้วมีไหมคนที่เป็นฮีโร่ของคนทั้งสองกลุ่ม ?

ผมยังไม่ตอบตอนนี้ ขอขยับไปสู่อีกประเด็น การอนุรักษ์และการพัฒนา นักอนุรักษ์ส่วนใหญ่ก็ต้องอนุรักษ์จ๋า เกลียดการพัฒนาทุกรูปแบบ นักพัฒนาก็ต้องพัฒนาเข้าไว้ เราจะดูแลสิ่งแวดล้อมให้ดีที่สุด (แต่น้อยกว่าโรงงานของเรานิดนึง)

สมดุลที่โลกตามหา คือ สมดุลระหว่างการอนุรักษ์และการพัฒนา

ฮีโร่ที่โลกตามหา คือ คนที่สามารถนำทั้งสองเรื่องมาผสมผสานเป็นเรื่องเดียว ก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด ลดผลกระทบให้มากที่สุด นั่นคือสโลแกนของโลกอุดมคติ

แต่มีบ้างไหม ฮีโร่ในโลกแห่งความเป็นจริง ?

คราวนี้มาดูผลงานของพระองค์

พระองค์สร้างเขื่อน แต่พระองค์ก็รักษาป่า

พระองค์เปิดโรงแยกก๊าซโรงกลั่นน้ำมัน แต่พระองค์ก็ดูแลทะเล

พระองค์ปลูกต้นไม้ พระองค์ก็ตัดถนน

พระองค์เป็นกษัตริย์นักพัฒนา แต่พระองค์ก็เป็นกษัตริย์นักอนุรักษ์

พระองค์เป็นพ่อหลวงของชาวเขา เป็นพ่อพระของคนยากไร้ในแดนกันดาร

แต่พระองค์ก็เสด็จเป็นประธานในงานลงทุนขนาดยักษ์ไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

ถ้อยคำกล่าวถึงผลงานของพระองค์จึงมาจากคนทั่วสารทิศ จาก CEO บริษัทใหญ่ที่สุดของประเทศ

จากผู้ยากลำบากทั่วแผ่นดิน

จากคนที่อยู่กับป่ากับทะเลมาตลอดอายุขัย และจากคนที่อยู่กับการสร้างนั่นสร้างนี่มาตลอดชีวิต

ผมพยายามหาคนเช่นนี้ในอดีต คนที่เมื่อไม่อยู่แล้ว สามารถทำให้นายทุนร้องไห้ ทำให้คนยากร่ำไห้

คนที่เมื่อจากไป ทำให้นักพัฒนาเศร้าใจ ทำให้นักอนุรักษ์ปาดน้ำตา

ผมหาไม่เจอ…

นั่นคือเหตุผลที่ผมคิดว่า นี่แหละคือความสามารถสูงสุดของพระองค์

การก้าวไปแบบไม่เอียงซ้าย ไม่เอียงขวา แต่ตรงไปข้างหน้า

ไม่เลือกนายทุน ไม่เลือกชาวบ้าน ไม่เลือกคนยาก แต่ก็ไม่เลือกคนรวย

เพราะพระองค์ทรงเลือก “คนไทย”

แล้วต่อจากนี้เราจะไปกันต่ออย่างไร ?

ผมไม่เชื่อว่าโลกจะมีคนอย่างพระองค์อีกแล้ว

ในอดีตไม่เคยมี ในอนาคตก็ใช่ว่าจะมี

พระองค์คือความโชคดีสูงสุดของคนไทย

เคราะห์ดีที่เหลืออยู่ของพวกเรา คือ พระองค์ยังทรงจารึกไว้ในแผ่นดิน

หากพวกเราเรียนรู้และช่วยกัน



คนหลายล้าน ช่วยกันทำในสิ่งที่คนเดียวสามารถทำได้

แต่คนเดียวคนนั้นไม่อยู่กับเราแล้ว

เราปล่อยให้เป็นภาระของเขาไม่ได้แล้ว

เราต้องช่วยกัน

มองหน้าอีกฝ่ายให้เต็มตามากขึ้นหน่อย

คิดถึงผลประโยชน์ของเรา แล้วคิดถึงของเขาบ้าง

คิดถึงนกถึงปลา ถึงฟากฟ้าและสายน้ำ ถึงเศรษฐกิจและรายได้

คิดถึงให้รอบคอบก่อนตัดสินใจลงมือทำ

และก่อนทำ ย้อนคิดอีกนิด

คิดถึงพระองค์ และสิ่งที่พระองค์รักมากที่สุด

คิดถึง…คนไทย

xxxxxxx

ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์

ไม่พลาดข่าวสำคัญ เจาะลึกทุกประเด็น
เพิ่มเราเป็นเพื่อนทาง @prachachat

ติดตามข่าวธุรกิจ