บทเรียน 2 ปี “โควิด” เราจะไปทางไหนกัน ?

ชั้น 5 ประชาชาคิ

อำนาจ ประชาชาติ

ปีแห่งความยากลำบาก ผ่านไปอีกปีแล้ว

ตลอดปี 2564 ที่ผ่านมา เราต้องใช้ชีวิตท่ามกลางการระบาดของไวรัสโควิด-19 มาทั้งปีต่อเนื่องมาจากปี 2563 ที่เป็นปีแรกเริ่มที่มีการระบาดของไวรัสวายร้ายในประเทศไทย

ปีแรกเรายังเจอสถานการณ์ที่ไม่รุนแรงนัก สามารถรับมือได้

แต่พอเข้าสู่ปีที่ 2 เราต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายแบบสุด ๆ

เพราะโควิดสายพันธุ์เดลต้าโหดร้ายมากขึ้นกว่าเดิม

ทำให้เราต้องเผชิญกับสถานการณ์ตัวเลขผู้ติดเชื้อใหม่ที่ทำสถิติพุ่งทะยานขึ้นไปสูงสุดถึงวันละมากกว่า 2 หมื่นคน

กระทั่งระบบสาธารณสุขรองรับไม่ไหว…

เศรษฐกิจก็ดิ่งเหว…

ปัจจุบันแม้สถานการณ์จะเริ่มคลี่คลายลง แต่ยอดผู้ติดเชื้อสะสมก็มากกว่า 2 ล้านคน และยอดคนเสียชีวิตก็พุ่งสูงขึ้นไปมากกว่า 2 หมื่นคนไปแล้ว

หลายครอบครัวถูกเชื้อร้ายพรากคนที่รักให้จากไปอย่างไม่มีวันหวนคืน

เป็นเรื่องที่น่าเศร้ายิ่งนัก…

พอเปิดประเทศมาได้ไม่นาน ก็เริ่มมีเชื้อกลายพันธุ์ “โอไมครอน” ระบาดขึ้นมาอีก แถมยิ่งระบาดได้เร็วกว่าสายพันธุ์เดลต้าอีกต่างหาก

หลายประเทศรวมถึงไทยต้องยกระดับมาตรการป้องกัน ตั้งการ์ดสูงขึ้นเพื่อรับมือ

เพราะถึงแม้จะฉีดวัคซีนเข็ม 2 เข็ม 3 ไปแล้ว ก็ไม่ได้การันตีว่าจะไม่มีโอกาสติดเชื้ออีก ซ้ำยังไม่มีใครสามารถยืนยันได้เต็มปากเต็มคำว่า เชื้อสายพันธุ์ใหม่จะกระทบกับสุขภาพ “เบากว่า” เชื้อเดลต้าในช่วงที่ผ่านมา

…หลังผ่านเทศกาลปีใหม่ไปแล้ว คงได้รู้กัน

ว่ายอดผู้ติดเชื้อจะพุ่งมากน้อยขนาดไหน และผู้ที่ติดเชื้อจะมีอาการอย่างไรกันบ้าง

มองไปข้างหน้า เราคงต้องมาคิดกันแล้วว่า 2 ปีที่ผ่านมาให้บทเรียนอะไรกับเราบ้าง ไม่ว่าจะในระดับตัวบุคคลและในแง่หน่วยงานภาครัฐที่มีหน้าที่ต้องดูแลปกป้องวิถีชีวิตของประชาชน

ถ้าโควิดต้องอยู่กับเราไปอีกนาน เราจะอยู่กับเชื้อร้ายนี้อย่างไร เพื่อดำรงชีวิตอยู่แบบไม่ต้องสะดุดเป็นช่วง ๆ อีก

เพราะโควิดทำให้เราเสียโอกาสไปมาก ทั้งด้านเศรษฐกิจหรือสังคม

ในด้านเศรษฐกิจนั้นนักเศรษฐศาสตร์ต่างออกมาเตือนแล้วว่า ประเทศไทยต้องปฏิรูปโครงสร้างเศรษฐกิจใหม่ ไม่อย่างนั้นมองไปข้างหน้าเราลำบากแน่

แต่ที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือ เยาวชนที่กำลังอยู่ในวัยศึกษาเล่าเรียน โดยเฉพาะเด็กปฐมวัยที่เพิ่งเริ่มต้นเรียนรู้โลก

โควิดส่งผลกระทบต่อพวกเขาอย่างมาก

ทำเสียโอกาสหลาย ๆ อย่าง เสียโอกาสที่จะเล่น เสียโอกาสที่จะเรียนรู้ ฯลฯ

ตรงจุดนี้ผู้ใหญ่ที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องควรมาคิดวางแผนระยะยาวกัน จะปรับการเรียนการสอนกันอย่างไร ปรับวิธีการใช้ชีวิตอย่างไร

น่าจะดีกว่าแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปเรื่อย ๆ…จริงไหมครับ !