คอลัมน์ สามัญสำนึก
โดย สมถวิล ลีลาสุวัฒน์
สัปดาห์ที่แล้ว ไปงานบวชลูกหลานตระกูล “เมฆวิมล” คนท้องถิ่นอำเภอลำลูกกา ปทุมธานี ก่อนเป็นพระใหม่”พระผักกาด” เป็นฆราวาสวัยไม่ถึงสามสิบ ที่มีชีวิตเป็นแพตเทิร์น คือ ตอนเด็กเรียนใกล้บ้าน โตหน่อยเข้ากรุงเทพฯ
พอจบ ป.ตรี ก็หางานทำย่านสุขุมวิท ซื้อรถซูซูกิสวิฟท์ ซื้อคอนโดฯ Ideo ติดรถไฟฟ้า นี่คือชีวิต “นิวเจน” ที่เป็น “กำลังซื้อหลัก” ของตลาดรถตลาดบ้าน หรือ “เรียลดีมานด์” ที่รอรายได้เพิ่มก็จะอัพเกรดตัวเอง ทั้งยี่ห้อรถ ยี่ห้อบ้าน แต่ 5 ปีมานี่ พระผักกาดไม่ได้อัพเกรดอะไร ใช้ชีวิตพอเพียง พออยู่ ที่เคยคิดจะซื้อรถใหม่ใหญ่กว่าเดิมเคยคิดจะซื้อห้องชุดให้ใหญ่ขึ้น หรือซื้อบ้านเดี่ยวแนวใหม่ไม่ถึง 50 ตารางวา ราคา 3 ล้านกว่า เผื่อให้พ่อแม่มาอยู่ด้วยทุกอย่างต้อง “เลิกล้ม” ไปก่อน เพราะ “รายได้ไม่เพิ่ม” แต่ “รายจ่ายเพิ่ม” จึงต้องใช้ชีวิต 2019 แบบกุมารีถูกจองจำ
อีกตัวละครในชีวิตจริงของชาวลำลูกกา ซึ่งกำลังถูกกล่าวขานถึง และเป็นที่อิจฉามาก ชื่อว่า “พี่แต๋ว” แม่ค้าขายข้าวแกงคลอง 7 จากเดิมขายไม่ค่อยได้ ชักหน้าไม่ถึงหลัง จึงต้องดิ้นรนหา “ทำเลใหม่” ตัดสินใจย้ายร้านไปขายที่คลอง 6 (สายใน) แค่ไม่กี่เดือน “พี่แต๋ว” รวยขึ้น ใส่ทองเส้นโต เป็นที่ทักทายของเพื่อนบ้านเพราะค้าขายดีขึ้นมาก ด้วยอานิสงส์ของย่านการค้าแห่งใหม่
“ตลาดคลอง 6” ที่เกิดมารองรับลูกค้าบ้านจัดสรรโดยเฉพาะ เป็นตลาดเปิด 24 ชั่วโมง เป็นจุดต้องแวะ จุดต้องมา ของชาวบ้านและผู้อยู่อาศัยใหม่ไปโดยปริยายคล้าย ๆ ทำเลทอง “ตลาดสะพานใหม่” ในอดีต หลังพฤกษา-ศุภาลัย มาตีตลาด ยึดทำเล การเหมาซื้อที่นาก็เกิดขึ้น (นาทีนี้ ทำให้ลืมคำว่า LTV ไปได้ระยะหนึ่ง 555) ตามสูตร “น้ำขึ้นต้องรีบตัก” นักพัฒนาก็สร้าง “ตึกแถว” หน้าโครงการ ห้างร้านก็มาแย่งจองกัน คนลำลูกกาเลยเปลี่ยนวิธีคิด หันมาขายที่ดิน ที่นา เป็นว่าเล่นเข้าทาง “กลุ่มนายทุน” ที่แห่กว้านซื้อ โดยมียักษ์ค้าปลีก
“บิ๊กซี” ปักธง สอนชาวบ้านให้รู้จักเข้าห้าง เหมือนเข้าร้านเซเว่นฯ ทำเลแถบนี้จึงมีบิ๊กซียึดหัวหาดถึง 2 สาขาใหญ่ ไม่นับรวม “บิ๊กซี” พหลโยธิน-สะพานใหม่ ที่กลายเป็น “หมุด” หนุนนำ เพราะการคมนาคมถูกดีไซน์ให้เป็น 5 แฉก แบบตีนนก ตีนไก่ เรียกเพราะ ๆ คือ “โครงข่ายใยแมงมุม” โดยมีพหลโยธินตัดใหม่ หรือรัตนโกสินทร์สมโภช ตัดทะลุไปยังคูคต ตัดปัญหารถติดปากทางธูปะเตมีย์ถือเป็น “เส้นเลือดใหม่” ที่มาหล่อเลี้ยง สร้างย่านการค้า ตลอดแนวคูคต ลำลูกกา อาจไปถึงนครนายกในอนาคตอันใกล้
โดยมีรถไฟฟ้า BTS สายสีเขียวของ “เสี่ยคีรี กาญจนพาสน์” จากหมอชิต-สะพานใหม่-คูคต 19 กม. เป็นโครงการนำร่องด้านบน ถนนใหม่อยู่ด้านล่างคอนโดฯใหม่ ราคานิวเจนของดีเวลอปเปอร์รุ่นใหม่ ๆ จึงนิยมมา “ปักธง-ปักหมุด” สร้างชื่อว่า “ขายดี” จากทำเลแถบนี้ โดยเฉพาะค่ายออลล์ อินสไปร์ฯ ของ “เสี่ยกอล์ฟ-ธนากร ธนวริทธิ์” ที่เพิ่งพาบริษัทเข้าตลาดหุ้น แล้วหอบเงินไปซื้อที่ดินหัวมุมเอกมัย ที่ตั้งของร้านบ้านใร่กาแฟ
ส่วนฝั่งตรงข้าม “ห้างเกตเวย์ เอกมัย” ของ เสี่ยเจริญ สิริวัฒนภักดี เป็นที่ดินเช่าระยะยาวจากสภากาชาดไทย ทำให้เป็นหนึ่งในโครงการเจ้าสัวที่ไม่ได้ถูกจัดเข้าพอร์ตเข้าตลาดหุ้น เมื่อการพัฒนาที่ดินกลายเป็นอานิสงส์ ทำให้ “ลำลูกกา” ดูทันสมัยขึ้น ไม่บ้านนอกแบบแต่ก่อน
พฤติกรรมผู้บริโภคก็แปรเปลี่ยนตามจังหวะและทำเล ยิ่งผนึกกับ “มอเตอร์เวย์” บางนา-บางปะอิน ก็ยิ่งทำให้การเดินทางสะดวก ไปสนามบินสุวรรณภูมิแค่อึดใจก็ถึงหรือจะเข้าเมือง โดยแตะมอเตอร์เวย์เชื่อม “ทางด่วนเอกมัย-รามอินทรา” เสียค่าทางด่วนอีกทอด ก็เข้าสู่ใจกลางเมืองย่าน CDC ทำเลหมู่บ้านแพงในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ปาฏิหาริย์มีจริง ถ้าวางผังเมืองและโครงข่ายคมนาคมให้เป็น และถูกหลัก “การเมือง” ก็เช่นกัน ถ้าเล่นเป็น โดยละ ลด เลิก “กิเลส” เราก็คงไม่เห็นปรากฏการณ์ “หมาแย่งกระดูก” อย่างน่าเวทนา